Σάββατο 30 Μαρτίου 2013

4η Τακτική Σύνοδος του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου του Ε.Πα.Μ. Μάρτιος 2013

Πολιτική Εισήγηση του Γενικού Γραμματέα της Π.Γ. σ. Δ. Καζάκη
Συναγωνίστριες/στές,

Μιλώντας για το ζήτημα του πολιτικού σχεδιασμού τον οποίο αναπτύσσει το ΕΠΑΜ μπροστά στα προβλήματα και τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι έχει μεγάλη σημασία να κατανοούμε σε ποια περίοδο, σε ποια ακριβώς συγκυρία βρισκόμαστε, έτσι ώστε να μπορούμε να προσαρμόσουμε την τακτική μας και τους τακτικούς μας στόχους με τον τρόπο ώστε να εξυπηρετούν την Ελληνική κοινωνία συνολικά και με βάση τα δεδομένα που έχουμε στην πορεία μπροστά μας.
Το σημαντικό εδώ είναι, πώς πρέπει να καταλάβουμε ότι είμαστε σε μια περίοδο καταιγιστικών εξελίξεων. Οι εξελίξεις αυτές δεν αφορούν μόνο την κυρίαρχη πολιτική, τον τρόπο που εφαρμόζονται ή επιβάλλονται οι πολιτικές στην κοινωνία, αλλά τον τρόπο που διαμορφώνεται συνολικά η κοινωνία στην Ελλάδα και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια.
Δεν είμαστε σε μια στατική περίοδο, δεν είμαστε σε μια περίοδο όπου είναι λίγο ως πολύ ομαλή η εξέλιξη του πολιτικού παιχνιδιού, αλλά και η κατάσταση της κοινωνίας. Και δεν είμαστε σε μία, ας το πούμε έτσι, ανώμαλη περίοδο μόνο για την Ελλάδα. Είμαστε γενικότερα σε μια παγκόσμια ανακατάταξη η οποία έχει δραματικές πλευρές και διαστάσεις.
Το λέμε αυτό γιατί είμαστε από τους λίγους, απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζουμε, πολιτικούς....
σχηματισμούς που συζητάμε επί της ουσίας τον τρόπο κατανόησης της πραγματικότητας, έτσι ώστε να μπορούμε να τον ενσωματώσουμε στην πολιτική τακτική που πρέπει να έχει το Μέτωπο. Οι υπόλοιποι, όπως τουλάχιστον παρατηρούμε, συζητούν απλά με βάση τις δημοσιογραφικές εκτιμήσεις που υπάρχουν ή διατυπώνονται στα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είτε στο εξωτερικό, είτε στο εσωτερικό.
Έχει μεγάλη σημασία να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Από τη μια έχουμε τη μετάβαση σε μια νέα παγκόσμια οικονομία. Δεν είναι η παγκόσμια οικονομία της παγκοσμιοποίησης. Βαδίζει ταχύτατα σε μια κατάσταση, όπως την έχουν ονομάσει τα δικά τους επιτελεία, πλανητικής οικονομίας. Αυτή η πλανητική οικονομία, που σαν νεολογισμός ή ιδεολόγημα θα αρχίσει να κυριαρχεί σε λίγο, διότι οι ακαδημαϊκοί τους κύκλοι, οι δημοσιογραφικοί τους κύκλοι, και όλοι αυτοί, θα αρχίσουν να την αναπαράγουν και να την κυκλοφορούν ώστε να μπορούμε να την εμπεδώσουμε, όπως κάνανε τις προηγούμενες δεκαετίες με τον όρο παγκοσμιοποίηση, τι είναι στην πραγματικότητα; Είναι η δυνατότητα να ρευστοποιηθούν όλες οι χώρες, όλα τα κράτη, το σύνολο των λαών, στην δίνη της παγκόσμιας οικονομίας.

Αν η παγκοσμιοποίηση ήταν ο πολιορκητικός κριός για να καταλυθούν σύνορα, οικονομικά και πολιτικά, εθνικές ρυθμίσεις και κράτη, η πλανητική οικονομία είναι η κατοχύρωση του ρόλου του ιδιώτη, όχι με την αρχαιοελληνική έννοια αλλά με την οικονομικο-πολιτική έννοια που παίρνει σήμερα στην παγκόσμια σφαίρα. Καταργείται η έννοια της κοινωνίας, όχι μόνο σε ένα επίπεδο κράτους ή μιας περιφέρειας που είχαμε μέχρι τώρα, αλλά σε πλανητικό επίπεδο. Δεν υπάρχουν κοινωνίες, δεν υπάρχουν κράτη, δεν υπάρχουν λαοί. Υπάρχουν ιδιώτες που η νομική τους προσωπικότητα είναι παρόμοια, είτε πρόκειται για θεσμικό επενδυτή που παίζει με ομόλογα και παράγωγα στη διεθνή αγορά, είτε για επιχειρηματία, είτε για ένα άτομο που απλά, το μόνο που έχει να δώσει στην αγορά είναι η εργατική του δύναμη.
Όλοι αυτοί οι ιδιώτες λειτουργούν με όρους συμβατικούς στην αγορά. Το μόνο που τους χαρακτηρίζει είναι η δυνατότητα ιδιωτικών συμβάσεων. Ο ιδιώτης ως επιχειρηματίας της εργατικής του δύναμης δεν κάνει τίποτε άλλο παρά μια σύμβαση με αυτόν που θα απασχολήσει την εργατική του δύναμη. Το ίδιο συμβαίνει με τον δανειστή προς τον οφειλέτη, με τον θεσμικό επενδυτή προς τον αγοραστή ή τον διακινητή ή τον μπρόκερ των ομολόγων και των παραγώγων. Αυτό κυριαρχεί.
Η ίδια η έννοια του εμπράγματου δικαίου όπως έχει γεννηθεί παραδοσιακά, που έχει να κάνει με πραγματικές σχέσεις ιδιοκτησίας, κατοχής, νομής και κυριότητας, ξεπερνιέται πλέον. Η ίδια η ιδιοκτησία αποκτάει άυλο χαρακτήρα, γίνεται κινητή αξία και αυτή εκφράζεται δια μέσου των τίτλων, είτε αυτοί είναι πιστωτικοί τίτλοι, είτε τίτλοι στην αγορά, είτε πλασματικό κεφάλαιο, είτε χρήμα. Όλα ρευστοποιούνται. Και όχι μόνο το παραδοσιακό κεφάλαιο, αλλά το σύνολο του πλούτου που παραδοσιακά παράγει η κοινωνία – το σύνολο: τα εισοδήματα, τα μέσα παραγωγής, τα καταναλωτικά μέσα, ο τρόπος που μπορεί να αξιοποιηθεί ο φυσικός πλούτος, τα πάντα μετατρέπονται σε κεφάλαιο και το κεφάλαιο αυτό μετατρέπεται σε κινητές αξίες οι οποίες μπορούν να αλλάξουν χέρια μέσα στην αγορά. Αυτή είναι η πλανητική οικονομία.
Ποιος ρυθμίζει αυτή την πλανητική οικονομία; Οι υπερεθνικοί μηχανισμοί και οργανισμοί σε συνδυασμό με τους πιο ισχυρούς κρατικούς κατασταλτικούς παράγοντες. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει την μετεξέλιξη της Ευρωζώνης σε μια νέα κατάσταση την οποία οι ίδιοι έχουν ονομάσει Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία. Μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία που δεν αναγνωρίζει πλέον Εθνικά Κράτη, ούτε καν τυπικά την εθνική τους κυριαρχία, όπως ήταν μέχρι σήμερα που την αναγνώριζε μεν, αλλά την περιόριζε, μέσω της συνθήκης της Λισσαβόνας, της συνθήκης του Μάαστριχτ, ή μέσω των κανονισμών και των ντιρεκτίβων της Ευρωζώνης.
Μπαίνοντας στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία καταλύεται η εθνική κυριαρχία και αντικαθίσταται με αυτόν τον νεολογισμό που ανακοίνωσε ο Μπαρόζο, με την «συλλογική κυριαρχία». Δηλαδή, όλα όσα ανήκουν στην ευρύτερη περιοχή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, είτε είναι η γη, ο αέρας, εμπράγματες ή μη εμπράγματες αξίες, βρίσκεται σε συλλογική κατοχή, δηλαδή ανήκει σε όλους τους Ευρωπαίους. Και ότι βρίσκεται σε συλλογική κατοχή έρχεται τελικά στην κατοχή του ισχυρού. Αυτού δηλαδή που έχει και τον ισχυρότερο τρόπο να επιβληθεί στα πράγματα.
Γι αυτό άλλωστε καταργείται η ίδια η έννοια της  εθνικής κυριαρχίας που περιέχει κανόνες δικαίου που προσπαθούν να εξισορροπήσουν την τυπική ισότητα και την τυπική ισονομία με την πραγματική ανισότητα. Ο φτωχός με τον πλούσιο μπορεί να έχουν τυπική ισότητα και ισονομία, δεν έχουν όμως πραγματική ισότητα και ισονομία, γι αυτό υπήρχαν τα εθνικά συστήματα δικαίου έτσι ώστε να μπορούν να υπάρχουν κανόνες δικαίου που να εξισορροπούν, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, αυτό το μεγάλο έλλειμμα.
Σήμερα, μπαίνοντας στη διαδικασία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, η ίδια η έννοια της εξισορρόπησης δια μέσου των κανόνων δικαίου, που δεν έφτανε ποτέ, αλλά υπήρχε έστω και τυπικά, καταργείται. Δεν μπορείς να έχεις κοινωνική προστασία ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο προστασίας. Είσαι ιδιώτης και πετυχαίνεις την αγορά δια μέσου της διαπραγμάτευσης του εμπορεύματος που μπορείς να διακινήσεις ή να ρίξεις στην αγορά, έστω και αν αυτό το εμπόρευμα είναι το τομάρι σου που προορίζεται να γδαρθεί. Σ’ αυτές τις συνθήκες, η Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά μετεξελίσσεται σε αυτό που λέμε Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, το οποίο σήμερα ονομάζουν Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία εθνικών κρατών, για να μπορεί το νέο κρατικό μόρφωμα να ξεγελάσει τον κόσμο, ότι δίπλα στο νέο αυτό κρατικό μόρφωμα θα υπάρχουν τα παλιά κρατικά μορφώματα που είναι τα εθνικά κράτη.
Βεβαίως, ομοσπονδία και εθνικό κράτος είναι ασύμβατες έννοιες, εξαρχής, εξ ορισμού. Και το ξέρουμε πολύ καλά αυτό. Πώς το πετυχαίνουνε; Με τρεις τρόπους. Πρώτον, την επιβολή του δημοσιονομικού λεγόμενου προγράμματος σταθερότητας. Με αυτό τον τρόπο κανένα κράτος στην ευρωζώνη από την 1.1.2013 δεν έχει το δικαίωμα σύνταξης ούτε καν κρατικού προϋπολογισμού. Ο κρατικός προϋπολογισμός έχει περάσει στην αρμοδιότητα των ευρωπαϊκών οργάνων, αλλά και η εποπτεία των οικονομιών των κρατών-μελών έχει περάσει στην εποπτεία των ευρωπαϊκών οργάνων. Αυτοί αποφασίζουν, εσύ απλά εκτελείς εντολές. Κι αν δεν εκτελέσεις τις εντολές, ή οι εντολές αυτές δεν έχουν το απαιτούμενο αποτέλεσμα, τότε το κράτος   και ο λαός υπόκειται  σε μια σειρά από αυτοματοποιημένες ποινές, ρήτρες δηλαδή, που φτάνουν μέχρι το 1% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος της χώρας, διότι δεν εφαρμόζεις αυτά που σου λένε οι άλλοι.
Το δεύτερο είναι η λεγόμενη τραπεζική ένωση. Τραπεζική ένωση σημαίνει ότι οι τράπεζες πλέον δεν μπαίνουν υπό την δικαιοδοσία κανενός θεσμικού οργάνου σε εθνικό επίπεδο, ούτε καν του εισαγγελέα. Δεν μπορεί πια να υπάρχει πρόσβαση κανενός είδους στις τράπεζες. Οι τράπεζες ελέγχονται αποκλειστικά από τα ευρωπαϊκά όργανα, κυρίως από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Το τρίτο είναι βεβαίως η δημιουργία του λεγόμενου ευρωπαϊκού δημόσιου χώρου. Ο ευρωπαϊκός δημόσιος χώρος είναι αυτό που θα υποκαταστήσει τον εθνικό πολιτικό χώρο κάθε κράτους, δηλαδή, για να συμμετάσχουν σε εκλογές σε ένα ή δύο χρόνια από τώρα και για να χρηματοδοτηθούν για τη συμμετοχή τους σε εκλογές είτε σε εθνικό, ή μάλλον σε τοπικό επίπεδο – το εθνικό καταργείται, γίνεται τοπικό-, είτε  σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θα πρέπει να εντάσσονται τα πολιτικά κόμματα σε ευρωπαϊκές ομάδες του ευρωπαϊκού δημόσιου χώρου, δηλαδή να έχουν ευρωπαϊκή ιδεολογία και ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Από αυτά τα κόμματα, σύμφωνα με τον κύριο Μπαρόζο, εξαιρούνται δύο κατηγορίες, οι λαϊκιστές και οι εθνικιστές. Το τι προσδιορίζει ως λαϊκιστές και εθνικιστές ο κ. Μπαρόζο, ο καθένας μπορεί να καταλάβει, αυτούς δηλαδή που αρνούνται την ισοπέδωση του έθνους-κράτους στο όνομα της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, της ευρωπαϊκής προοπτικής και όλα αυτά τα πράγματα. Γι αυτό, μόλις υπογραφούν οι νέες Συνθήκες, που όπως υπολογίζεται με βάσει τα ανακοινωθέντα από τον κύριο Μπαρόζο, αυτό θα γίνει γύρω στο 2015, θα καταργηθεί ακόμα και η εθνική ιθαγένεια και θα υποκατασταθεί με αυτό που σήμερα υπάρχει τύποις, αλλά στην ουσία δεν λειτουργεί ακόμα, την ευρωπαϊκή ιθαγένεια. Κι όποιος δεν δεχθεί να την πάρει, την ευρωπαϊκή ιθαγένεια, γιατί θα δοθεί βεβαίως όπως δημοκρατικά και αλληλέγγυα κάνουν πάντα οι Ευρωπαίοι, εθελοντικά, απλούστατα θα αποκλειστεί από την πολιτική δράση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, θα τεθεί δηλαδή εκτός νόμου.
Αυτή είναι η πορεία που έχουν προδιαγράψει. Βεβαίως για εμάς, μην ανησυχείτε, δεν θα μας απασχολήσουν όλα αυτά. Θα έχουμε διαλυθεί ως χώρα πολύ νωρίτερα. Και θα έχουμε κομματιαστεί πάρα πολύ νωρίτερα, πριν φτάσουμε στο σημείο να συζητήσουμε τα ζητήματα αυτά. Αυτή είναι η πορεία της χώρας μέσω του ξεπουλήματος και όλων αυτών των διαδικασιών που έχουν ξεκινήσει. Τι έχουνε κατορθώσει τώρα: με βάση τα δεδομένα, έχουμε δύο γενικά αντίρροπες τάσεις, που γεννιούνται από τις εξελίξεις. Η πρώτη τάση είναι, όσο προχωρούν οι διαδικασίες στον οδοστρωτήρα των αγορών με στόχο την πλανητική λεγόμενη οικονομία, τόσο πιο ανεξέλεγκτος, αδυσώπητος και αδίστακτος να γίνεται ο ανταγωνισμός στις κορυφές του συστήματος, για την παγκόσμια κυριαρχία, την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής, τους τρόπους δηλαδή μεριδίων αγοράς. Και μάλιστα, όσο πιο αδίστακτος και αδυσώπητος θα γίνεται ο ανταγωνισμός, τόσο θα αυξάνεται η πιθανότητα μιας γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης, σε διεθνές επίπεδο, ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Βεβαίως, οι πολεμικές συγκρούσεις δεν είναι απαραίτητο να έχουν τον χαρακτήρα των παγκόσμιων αναμετρήσεων που γνωρίσαμε ιστορικά, καθώς, τον συγκεκριμένο χαρακτήρα τον πήραν επειδή το κράτος εξακολουθούσε να είναι πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Σήμερα δεν είναι το κράτος πρωταγωνιστής των εξελίξεων, είναι οι διεθνείς δυνάμεις της αγοράς, όπως έχουμε ακούσει πολλάκις να μας λένε. Άρα, οι πόλεμοι γίνονται με νέους όρους, με όρους εμφυλίων σπαραγμών, θρησκευτικών αναμετρήσεων, διαλυμένων κοινωνιών, όπως το βλέπουμε παγκόσμια.
Και βεβαίως, πώς καταλαβαίνουμε ότι αυτό συμβαίνει σε πλανητικό επίπεδο; Από τα οπλικά συστήματα που παράγουν οι μεγάλες δυνάμεις για τον εαυτό τους και για την παγκόσμια αγορά. Αυτή τη στιγμή, ενώ έχει αυξηθεί τρομακτικά η παραγωγή οπλικών συστημάτων, δεν σπαταλάνε ποσά. Υπολογίζεται ότι κάθε δεύτερο εξάμηνο έχουμε διπλασιασμό του συνολικού στοκ οπλικών συστημάτων σε πλανητικό επίπεδο. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει υπερδιπλάσια ταχύτητα εξοπλισμού της ανθρωπότητας από τις παραμονές, τόσο του Πρώτου, όσο και του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Μόνο που τα οπλικά συστήματα αυτά που παράγουν σήμερα δεν είναι τόσο στρατηγικού τύπου, δηλαδή μεγάλα οπλικά συστήματα στρατηγικής σημασίας. Όχι, τώρα ειδικεύονται τώρα σε οπλικά συστήματα τα οποία μπορούν να λειτουργήσουν με αυτονομία σε μικρά πεδία ή περιορισμένα πεδία μάχης αλλά ταυτόχρονα με εξαιρετικά μεγάλη βλητική ικανότητα, δηλαδή δύναμη πυρός. Για παράδειγμα, οι Αμερικανοί δεν ασχολούνται τώρα να μετεξελίξουν τα νέα καταδιωκτικά, νέας γενιάς. Τους ενδιαφέρει όμως εξαιρετικά η ρομποτική τεχνολογία π.χ. στα αεροσκάφη, τα λεγόμενα dromus, τα αεροσκάφη δηλαδή που είναι τηλεκατευθυνόμενα και μπορούν να δράσουν σε οποιοδήποτε πεδίο μάχης χρειάζεται.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί ήδη έχει ξεκινήσει η πολεμική αναμέτρηση σε διεθνές επίπεδο. Μόνο που δεν γίνεται απευθείας αναμέτρηση ανάμεσα στους πόλους ισχύος, γίνεται με πιόνια. Είναι η πρώτη, ή μάλλον η δεύτερη μεγαλύτερη κλιμάκωση πολεμικών επιχειρήσεων που έχουμε στον πλανήτη Γη μετά τη μετασοβιετική εποχή, μετά την μεταπολεμική περίοδο, στην ουσία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πρώτη ήταν στη μετασοβιετική εποχή, δηλαδή στο γύρισμα του 90-91 που γινόταν ο χαμός, από τοπικούς πολέμους. Είμαστε στη δεύτερη περίοδο όξυνσης και είναι πολύ πιθανό το επόμενο χρονικό διάστημα, τα επόμενα ένα με δύο χρόνια ότι θα ξεπεράσει την περίοδο 90-91.
Η δεύτερη τάση είναι ότι όλο και περισσότερο θα αναγεννιέται κάτω από αυτές τις εξελίξεις το εθνικό ζήτημα για τους λαούς, όλους τους λαούς, που θα μετατρέπονται σε δουλοπάροικους των διεθνών αγορών. Και αν αυτό το εθνικό ζήτημα για τους λαούς δεν διεκδικηθεί στη βάση της δημοκρατίας με όρους κοινωνικής επανάστασης, είναι σίγουρο ότι θα γεννήσει εθνικούς και θρησκευτικούς πολέμους ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το εθνικό ζήτημα θα αναγεννηθεί έστω και αν αναγεννηθεί με όρους 17ου αιώνα, με όρους δηλαδή Τριακονταετούς πολέμου σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Και εδώ βεβαίως παίζει μεγάλο ρόλο το πώς τα λαϊκά κινήματα θα αντιδράσουν ακριβώς, εδράζοντας το εθνικό ζήτημα ξανά στο ζήτημα της δημοκρατίας, διεκδικώντας πάλι το κράτος τους με τον τρόπο που το διεκδικούσαν πάντα τα μεγάλα λαϊκά κινήματα, βεβαίως με νέους όρους σήμερα. Οι εξελίξεις στην Ελλάδα, μετά από τρία σχεδόν χρόνια επιβολής μνημονίων και δανειακών συμβάσεων μας έχουν φέρει σε μια κατάσταση, όπου οι λεγόμενες μνημονιακές δυνάμεις – εγώ θεωρώ ότι πιο σωστός επιστημονικά και πολιτικά αν θέλετε, είναι ο όρος κατοχικές δυνάμεις,  οι δυνάμεις δηλαδή της νέας κατοχής, είτε είναι οι δωσίλογοι είτε οι ξένοι αφεντάδες – κατάφεραν λοιπόν οι δυνάμεις αυτές να αλλάξουν ριζικά τη συνταγματική τάξη της χώρας, με τη βία, με εκτροπή, επιβάλλοντας ένα καθεστώς πλήρους ανομίας.
Αυτό το καθεστώς έχει αλλάξει τη συνταγματική τάξη πραγμάτων.  Δεν μπορούμε πλέον να  στηριχτούμε σε κανένα  θεσμικό πλαίσιο, σε καμιά διάταξη του υπάρχοντος συντάγματος.  Τι μένει μόνο;  Μένει η συνταγματική αναθεώρηση, να περάσουν δηλαδή αυτές τις αλλαγές, να τις αποτυπώσουν και σε  συνταγματικές διατάξεις. Επίκειται. Έχουν ανακοινώσει  ήδη ότι στις αρχές του καλοκαιριού  ξεκινάει η αναθεώρηση του συντάγματος.  Τι θα αναθεωρήσουν;  Θα σου αναθεωρήσουν το νόμο περί υπουργών – έτσι κι αλλιώς δεν τους χρειάζονται –  δεν θα έχει υπουργούς η νέα Ελλάδα, δεν υπάρχει θέμα, επαρχία θάμαστε, θα κλείσουν και μερικούς στη φυλακή, δεν τρέχει τίποτα, το παλιό πολιτικό προσωπικό το ξεφορτώνονται έχει παλιώσει πια. Αν δείτε την πολιτική συζήτηση που γινόταν στην κατεχόμενη  από τους ναζί Ελλάδα,  ήταν το άγριο κυνηγητό των παλιών πολιτικών οι οποίοι δεν συνεργάστηκαν με τους ναζί   και δέχτηκαν να την κοπανήσουν μαζί με τους βρετανούς.  Και έλεγαν τότε, να απαλλαγούμε από την πολιτική φαυλοκρατία του βρετανικού προτεκτοράτου και να μείνουμε, βεβαίως, γερμανικό προτεκτοράτο. Αυτή ήταν η λογική. Και τότε παιζόταν το ίδιο παιχνίδι όπως και τώρα, άρα λοιπόν δεν το χρειαζόμαστε. Με πρόφαση αυτό, θα βάλουν στο σύνταγμα όλες τις δεσμεύσεις που έχουν περάσει στο εσωτερικό δίκιο της χώρας. Να τις ενισχύσουν με συνταγματική ρήση και να σου πουν ορίστε, νάτο το σύνταγμα.
Ιδού ένα σενάριο το οποίο δεν είναι καθόλου φανταστικό. Φανταστείτε ότι γίνεται ένα μπαμ εκλογικό, όποτε κι αν γίνουν αυτές οι εκλογές, και βγαίνει μια πολύ ισχυρή αντιμνημονιακή πλειοψηφία. Και μάλιστα πιέζοντας ο κόσμος – ας πούμε το καλύτερο δυνατό σενάριο –  πιέζοντας ο κόσμος από κάτω και με την αγανάκτηση ανατρέπονται και οι υπάρχουσες ηγεσίες των αντιμνημονιακών κομμάτων και βγαίνουν κάποιες αντιμνημονιακές ηγεσίες οι οποίες είναι ξεκάθαρες και απέναντι και στο ζήτημα της διαγραφής του χρέους και στο ζήτημα της εξόδου από το ευρώ. Και φτάνουν σε μια μεγάλη πλειοψηφία. Είναι ικανή μια τέτοια πολιτική δύναμη να πάρει μια μεγάλη πλειοψηφία κάτω από τις συνθήκες που ζει ο λαός. Και φανταστείτε ποια θα είναι η αντίδραση. Θα βγει ο Πρόεδρος της δημοκρατίας και θα επικαλεστεί έκτακτες συνθήκες βαθύτατης εθνικής κρίσης η οποία έχει νομοθετηθεί από τον Άρειο Πάγο και από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Με αυτό το σκεπτικό των έκτακτων συνθηκών επιπέδου εθνικής κρίσης έχουν περάσει και έχουν αποδεχτεί τα μνημόνια τα Ανώτατα Δικαστήρια της χώρας. Υπάρχει νομική βάση δηλαδή. Και προφασιζόμενος, ή επικαλούμενος, με μεγάλο βαθμό αυθαιρεσίας που έχουν αποδείξει ότι τον έχουν και ερμηνεύοντας το άρθρο 11 και άρθρο 48 του συντάγματος, θα αρνηθεί να αποδεχθεί το αποτέλεσμα των εκλογών διότι στρατηγικές επιλογές της χώρας τίθενται εν’ κινδύνω και θα βάλει υπηρεσιακή ως οφείλει κυβέρνηση στην χώρα, που θα είναι από τους δικαστές αυτούς που έχουν νομολογήσει υπέρ του καθεστώτος της κατοχής, που είναι είτε ο πρόεδρος του Άρειου Πάγου ή ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Και θα καλέσει συμμάχους να τον βοηθήσουν στην αποκατάσταση της τάξης για να μην κινδυνεύσουν τα εθνικά στρατηγικά συμφέροντα της χώρας.
Όποιος νομίζει ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει υπό τις παρούσες συνθήκες, απλούστατα τρέφει αυταπάτες και μάλιστα άκρως επικίνδυνες αυταπάτες. Γιατί αυτά πρέπει να τα ξέρουμε για να μπορέσουμε να τα αντιμετωπίσουμε. Τι θα γίνει τότε; Αν ο κόσμος απλά πάει στις εκλογές για να εκφράσει την διαμαρτυρία του έστω με αυτό τον μαζικό τρόπο και βρεθεί ανοργάνωτος μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση; Τι ακριβώς θα συμβεί; Μια άγρια καταστολή λαϊκών διαδηλώσεων, που σε αυτές θα τον καλέσεις. Κατεβείτε κάτω στο Σύνταγμα να διαδηλώσουμε ρε παιδιά, μας πήραν τις εκλογές. Και θα κατέβει ο λαός και θα του αλλάξουν τα φώτα. Και όταν του αλλάξουν τα φώτα έτσι ανοργάνωτος που θα είναι, πιθανά να εκδηλωθεί κοινωνική εξέγερση άτακτου χαρακτήρα, όπως για παράδειγμα ένα φαινόμενο σαν τον Γρηγορόπουλο που είχαμε το 2008. Και τότε πολύ απλά η καταστολή θα γενικευθεί σε τέτοιο βαθμό, όπου βεβαίως θα υπάρξουν θύματα και βεβαίως ο ανοργάνωτος κόσμος θα ηττηθεί και θα γυρίσει σπίτι του.
Αυτό το σενάριο δεν είναι φανταστικό, το είπε ο Μητσοτάκης στην εκδήλωση για το βιβλίο του. Το ανέφερε μέσες άκρες. Και με την αριστερά απέναντι, η οποία βέβαια δεν αντέδρασε. Γιατί να αντιδράσει άλλωστε; Στο κόλπο είναι. Έτσι ή αλλιώς δεν έχει καμία διάθεση να συγκρουστεί σε αυτή την κατάσταση. Οπότε το να την απειλεί «ή θα σεβαστείτε τον νόμο - ποιο νόμο; - τον δικό μας νόμο,  τον νόμο της ανομίας, τον νόμο της ολιγαρχίας, ή απλούστατα θα σας θέσουμε εκτός νόμου». Το ‘πε ανοιχτά αυτό το πράγμα. Είναι πολύ απλό, είναι ένα σενάριο το οποίο είναι απόλυτα υπαρκτό.
Άρα έχει σημασία να δεις τι ακριβώς κάνεις και πως διαφοροποιείσαι σε σχέση με την πολιτική οργάνωση του κινήματος και πώς αντιδράς σε αυτή την μεθόδευση. Το πρώτο πράμα που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι όλη αυτή η ανάλυση κατατείνει στο εξής βασικό συμπέρασμα. Ότι όλα αυτά σημαίνουν ότι πλέον δεν υπάρχουν θεσμικά περιθώρια μέσα στο υπάρχων κοινοβουλευτικό σύστημα όπως αυτό έχει διαμορφωθεί για τον λαό να διεκδικήσει το δίκιο του, να διεκδικήσει την χώρα του και να απαλλαγεί απ’ την κατοχή. Αυτό είναι η κατάκτηση 3 χρόνων συνθηκών κατοχής. Δεν ίσχυε αυτό στις 5 Μαΐου, στις 6 Μαΐου του 2010, ή την εποχή που έβγαιναν οι αυθόρμητες μάζες στις πλατείες και διεκδικούσαν ή εκδήλωναν την δυσαρέσκειά τους. Όμως τώρα ισχύει. Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο που κάλλιστα θα μπορούσαμε να δούμε την μέγιστη εκτροπή, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Γι’ αυτό και αυτοί προετοιμάζονται για την σύγκρουση, την θέλουνε την σύγκρουση. Αλλά με τους δικούς τους όρους.
Αφού πρώτα εκμαυλίσουν ή διαλύσουν κυριολεκτικά τον κοινωνικό ιστό της ελληνικής κοινωνίας και γονατίσει το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού, που θα προσεύχεται στον Αλλάχ για ένα ξεροκόμματο. Δεύτερον θα διαλύσουν μέχρι τελευταίας μονάδας τις ένοπλες δυνάμεις, έτσι ώστε να μην είναι το αντίπαλο δέος σε μια τέτοια κίνηση καταστολής του ελληνικού λαού. Γιατί δεν τις ελέγχουν προς το παρόν. Και το τρίτο φυσικά να εξασφαλίσουν το ΜΠΛΟΚ το λεγόμενο συνταγματικού τόξου, δηλαδή τις πολιτικές δυνάμεις εκείνες που ορκίζονται πίστη στο υπάρχον πλαίσιο κοινοβουλευτισμού έστω και αν αυτό δεν έχει κανένα νόημα, δεν έχει κανένα αντίκρισμα. Δεν υπάρχει συνταγματική τάξη που να επιτρέπει έστω το στοιχειώδη δημοκρατικό διάλογο. Δεν λέω τίποτα το φοβερό.
Σε αυτά τα τρία μέτωπα κινείται συστηματικά το υπάρχον κατοχικό σύστημα και το έχει πετύχει, ως ένα βαθμό το έχει πετύχει. Το πρόβλημα είναι ότι έχει γονατίσει ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό το ξέρουμε και αναπτύσσονται και αντίστοιχα αντανακλαστικά. Συντηρητικά αντανακλαστικά στην συνείδηση του.  Όλο και πιο συχνά ακούμε «προκειμένου να έχω τα 100€ στάχτη και μπούλμπερη. Και η χώρα, και η οικογένεια και τα παιδιά και τα πάντα». Ακούγεται όλο και πιο έντονα. Αν θέλετε στα πιο συντετριμμένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.
Το δεύτερο, βλέπουμε τι γίνεται στις ένοπλες δυνάμεις. Εκεί είναι το πιο κρίσιμο μέτωπο όπως εξελίσσεται αυτή την στιγμή, δεν έχει ολοκληρωθεί η διάλυση, πάνε όμως de jure και εκεί να τα διαλύσουν όλα. Και υπάρχει και το συνταγματικό τόξο. Εκεί πλέον έχουν ενταχθεί όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Αυτό υποδηλώνει η παρουσία τους στον Μητσοτάκη. Αυτό υποδηλώνει και η παρουσία κάποιων από αυτούς έστω, στο Μέγαρο Μουσικής με τον Καραμανλή. Και αν προσέξατε, παρά το γεγονός ότι είχαμε τους ανεξάρτητους Έλληνες μαζί μας στην διαδήλωση,  ο Καμμένος την επομένη ή τρείς ημέρες μετά αναδιπλώθηκε. Εντάξει βλέπουμε και τον κύριο Καραμανλή με εκλογή απευθείας από τον λαό, να είναι μια πιθανή πρόταση.
Ας προσέξουμε τώρα, στο σενάριο που αναπτύχθηκε προηγουμένως, ας προσθέσουμε ορισμένα στοιχεία τα οποία είναι πολύ ενδιαφέροντα: Πρώτον, φανταστείτε μια συνταγματική αναθεώρηση,  που περιλαμβάνει απόδοση υπερεξουσιών στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, αυτό δεν είναι τρομερό να το φανταστεί κανείς, αυτές τις υπερεξουσίες τις είχε με το αρχικό σύνταγμα μέχρι το ’75, τις αφαίρεσε η πρώτη αναθεώρηση του Ανδρέα Παπανδρέου, μεταφέροντάς τες στον πρωθυπουργό, θα τις επαναφέρουμε τώρα στον πρόεδρο της Δημοκρατίας ενισχύοντας τον παρεμβατικό του ρόλο υπέρ των στρατηγικών συμφερόντων του έθνους. Ποια είναι αυτά; Αυτά που ο ίδιος ερμηνεύει και ειδικά τα συμφέροντα που υπερασπίζεται.
Το δεύτερο: φανταστείτε αυτόν τον ίδιο τον προεδρικό θεσμό να τον εκλέγουν απ’ ευθείας από τον λαό, οπότε θα έχει και νομιμοποιητική βάση να είναι παντελώς αυθαίρετος. Δηλαδή να πει, ότι εφόσον με εξέλεξε εμένα ο Ελληνικός λαός, μπορώ να έρθω σε κόντρα ακόμα και με το πιθανό εκλογικό αποτέλεσμα που μπορεί να έχει μια εκλογική αναμέτρηση. Καταλαβαίνετε πόσο επικίνδυνα είναι όλα αυτά τα πράγματα και που πάμε;
Λοιπόν, σ’ αυτές τις συνθήκες, αν ο λαός είναι ανοργάνωτος το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να οδηγηθεί σε μια άτακτη κοινωνική έκρηξη, που θα πνιγεί από πρωτοφανή καταστολή με την συνεπικουρία των εταίρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Ένα τέτοιο σενάριο βεβαίως δεν είναι επιστημονικής φαντασίας, το ξανάπαμε.
Καταλαβαίνουμε όλοι πόσο σημαντικά είναι όλα αυτά; Στον τρόπο δηλαδή που κατανοούμε τα πράγματα; Και άρα το ζήτημα τακτικής που πρέπει να ακολουθήσει το μέτωπο, ο λαός, το λαϊκό κίνημα συνολικότερα;
Καταλαβαίνουμε τι σημασία έχει η προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα μπλοκ συνταγματικού τόξου και άρα η προσπάθεια να το διαλύσεις αυτό το μπλοκ;
Καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους πολιτικής συνεργασίας με κανένα κόμμα ή πολιτική δύναμη που σήμερα δεν αποδέχεται το στόχο της συντακτικής εθνοσυνέλευσης, ο οποίος μπορεί να κατακτηθεί μόνο μέσα από μια πολιτική απεργία διαρκείας του ίδιου του λαού; Και πόσο ριζικά επανατοποθετεί το θέμα ακριβώς αυτό το ζήτημα; Και άρα δεν μπορείς να πας σε κανενός είδους συνεργασία σε μερικότερα ζητήματα, από αυτό το θέμα. Αυτή σου είναι η κόκκινη γραμμή στις σημερινές συνθήκες.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί επιμένουμε ότι η μόνη ενότητα που μπορεί να κατακτηθεί σήμερα και να είναι υπέρ του λαού είναι μόνο εκείνη που μπορεί να κατακτηθεί από τα κάτω, στο επίπεδο της γειτονιάς, της δουλειάς και των κινημάτων, δηλαδή του πεζοδρομίου. Στο επίπεδο αυτό, είμαστε και πρέπει να είμαστε ανοικτοί προς όλους, χωρίς καμιά διάκριση χωρίς κανέναν αποκλεισμό αρκεί να αναδεικνύονται τα κοινά λαϊκά αιτήματα και οι δράσεις πάνω στα οποία συγκροτούμε αυτή την ενότητα. Δεν έχει καμία σημασία από πιο πολιτικό ή κομματικό χώρο προέρχεται αυτός που εντάσσεται στην δράση, εκεί είμαστε ανοιχτοί.
Και αυτό μπορεί να γίνει διότι σήμερα, δεν υπάρχουν κομματικά στεγανά στην Ελληνική κοινωνία, ούτε ο λαός διαχωρίζεται από κομματικά τείχη.  Δεν πρέπει να ερμηνεύουμε την κατάσταση όπως την ερμηνεύαμε τα παλιότερα χρόνια, δηλαδή, εφ’ όσον για παράδειγμα ο Σύριζα έχει 27%, για να πλησιάσουμε στο το 27%, θα πρέπει να πάμε από τα πάνω προς τα κάτω, όχι, ακριβώς το ανάποδο, γιατί αυτό το 27% δεν το έχει, και δεν το έχει κατοχυρώσει ούτε καν εκλογικά, και δεν φαίνεται μόνο και είμαστε στις γειτονιές, ξέρουμε πολύ καλά τι συμβαίνει, ξέρουμε ποιες δυνάμεις είναι και δεν είναι, ή ποιό κόσμο μπορεί να παρασύρει ή δεν μπορεί να παρασύρει ο κάθε κομματικός μηχανισμός. Αυτή την στιγμή κομματικά τείχη δεν υπάρχουν ούτε καν στην εκλογική βάση του ΚΚΕ. Ούτε καν. Κι εκεί καταρρέει το σύμπαν. Άρα έχουμε δυνατότητα να ασκήσουμε πολιτική ενότητας από τα κάτω  προς τα πάνω και με στόχο να διαλύσουμε τους μηχανισμούς. Όχι να μας υιοθετήσουν ή να τους υιοθετήσουμε.
Η συντριπτική πλειοψηφία της εκλογικής βάσης όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων δεν νοιώθει καμιά υποχρέωση να ψηφίσει το κόμμα της επειδή δήθεν ανήκει σε αυτό. Αυτό έχει ξεπεραστεί  για το 60 – 70 % του εκλογικού σώματος ή της κοινωνίας. Ψάχνει και ψάχνεται για πολιτική έκφραση. Μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας, 70 – 80 % σύμφωνα με τις κοινωνικές μετρήσεις – όχι τις δημοσκοπήσεις, με τις κοινωνικές μετρήσεις, αυτές κοιτάμε, που δεν δημοσιοποιούνται, που όμως μετράνε τις τάσεις μέσα στην Ελληνική κοινωνία – δεν εκφράζεται από την σημερινή επίσημη πολιτική εκπροσώπηση, το λέει η ίδια, και δεν θέλει αυτή την κυβέρνηση, δεν θέλει αυτές τις πολιτικές, κτυπιέται με αυτές τις πολιτικές, αλλά το ίδιο ποσοστό σου λέει πως δεν θέλει να πάει σε εκλογές.
Προσέξτε μια αντίφαση: 70 – 80% του Ελληνικού λαού στις κοινωνικές μετρήσεις σου λέει δεν με εκφράζει αυτό το πολιτικό σύστημα, δεν με εκφράζει αυτή η κυβέρνηση, δεν με εκφράζει αυτή η πολιτική, δεν τρέφω αυταπάτες για τον βιασμό που μου κάνουν ή που θα συνεχίσουν να μου κάνουν, το ξέρω, αλλά όταν μπαίνει το ερώτημα « να πάμε σε εκλογές;» το ίδιο περίπου ποσοστό, 70 με 80% λέει όχι!  Γιατί; Γιατί ξέρει ότι από αυτού του τύπου τις εκλογές δεν θα βγει αποτέλεσμα. Το ψυχανεμίζεται, το αισθάνεται.
Σε όλα αυτά που συμβαίνουν, δεν έχει αντιταχθεί κανένα απολύτως κόμμα της αντιπολίτευσης. Κανένα απολύτως. Κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν ασχολείται με το να αναλύσει την κατάσταση και να χαράξει πολιτική, με βάση τις πιο επείγουσες ανάγκες του λαού και της χώρας. Συζητάνε και πολιτεύονται λες και έχουμε περιθώρια χρόνου. « Θα βγάλουμε μια φορολογική μεταρρύθμιση και σε δύο χρόνια που θα έχουμε βρει τα λεφτά, με την φορολογική μεταρρύθμιση, θα προχωρήσουμε περαιτέρω. Και δεν έχουν πάρει υπόψη τους ότι κάθε μήνας που περνάει αυτή την στιγμή σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ένα 10% του Ελληνικού πληθυσμού καταλήγει κάτω από το όριο της φτώχιας. Τι σημαίνει αυτό; Το καταλαβαίνουμε όλοι. Την εξάρτηση από το συσσίτιο, την εξάρτηση από την φιλανθρωπία, από την ελεημοσύνη, το στίγμα, την κοινωνική συνείδηση επαίτη, και βεβαίως τη δημιουργία ενός κεντρικού κινήματος που μπορεί να σου βγάλει και το φασιστικό φαινόμενο κυρίαρχο στην Ελλάδα.
Αλλά δεν τρέχει τίποτα, έχουμε περιθώρια, εμάς πιέζει η ιστορία; Το κράτος να είναι καλά να μας τα ρίχνει να κάνουμε πολιτική. Καμία ανάλυση για το επείγον της κατάστασης. Για το πόσο επείγουσα είναι η ανάγκη να ξεμπλοκάρει ο λαός να γλυτώσει από το σφαγείο, να περιοριστούν τα θύματα βρε αδερφέ. Πολιτεύονται λοιπόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στα τυφλά, ακλουθώντας απλά τις συνέπειες των πολιτικών που εφαρμόζονται.  Κάνουν πολιτική συνεπειών. Διαχειρίζονται συνέπειες των πολιτικών δεν επεμβαίνουν στην κατεύθυνση δεν ανοίγουν μέτωπα σχετικά με τους όρους που αναπαράγεται η σημερινή κατάσταση.
Εδώ έχει πολύ ενδιαφέρον να πούμε, ότι τα πολιτικά αυτά κόμματα και ιδιαίτερα εκείνα τα οποία ήδη από την αρχή της κρίσης, επέμεναν περί, «παγκόσμιας κρίσης», «διεθνούς κρίσης» και ότι «στο παγκόσμιο επίπεδο αυτό, δεν πρέπει να καθόμαστε στο εθνικό επίπεδο και να χάνουμε τον μπούσουλα, ας πούμε με τα της «επαρχίας Ελλάς». Αυτά τα κόμματα δεν ασχολούνται καθόλου, με το πως εξελίσσεται η παγκόσμια κρίση. Και ο λόγος είναι απλός. Έχοντας χάσει τον ορίζοντα του εθνικού και λαϊκού συμφέροντος, δεν το ξέρουν αυτό πιο είναι, δεν ασχολούνται με αυτούς τους όρους, έχουν χάσει και τον διεθνή ορίζοντα των εξελίξεων και το μόνο που κάνουν είναι να αναπαράγουν τους κεντρικούς τίτλους των ειδησεογραφικών πρακτορείων, τίποτα περισσότερο. Αυτή είναι η ανάλυσή τους. Και τα προσδιορίζουν με βάση τα πρόσημα που βάζουν, αν είναι αριστερά, ή επαναστατικά, ή κουμουνιστικά, ταξικά ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο μπορεί να σκεφτεί ο νοσηρός εγκέφαλος των επιτελείων τους. Παπαγαλίζουν απλά την κυρίαρχη προβληματική που κυρίως έρχεται από το εξωτερικό. Βάζοντας βεβαίως τα δικά τους πρόσημα στη δική τους ανάλυση, τα  ντύνουν έτσι όμορφα και το πλασάρουν ως αριστερή, δεξιά οτιδήποτε ανάλυση.
Να δούμε ποια είναι η κατάσταση αυτή την στιγμή του επίσημου κομματικού συστήματος. Πρώτον, το ΚΚΕ πνέει τα λοίσθια.  Αυτή την στιγμή έχει φτάσει σε μια τελική φάση, όποιος έχει παρακολουθήσει την πορεία του γνωρίζει πάρα πολύ καλά, είναι ένα ερείπιο που προέρχεται από μια άλλη προηγούμενη ιστορική περίοδο, δεν κατόρθωσε ποτέ να σταθεί στα πόδια του, και τώρα βρίσκεται στην πιο ταπεινωτική κατάσταση που έχει βρεθεί ποτέ πολιτικό κόμμα αντίστοιχης ιδεολογίας και πρακτικής. Διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. Το δυστύχημα με αυτού του τύπου τα κόμματα είναι το εξής: ότι κάνουν την μεγαλύτερη ζημιά ακριβώς στην πορεία διάλυσής τους. Εκεί κάνουν τη  χειρότερη και τη μεγαλύτερη  ζημιά.
Έχει ανοικτά υιοθετήσει και  αποτελεί πρότυπο θα έλεγα των πολιτικών δυνάμεων, που έχει ανοιχτά υιοθετήσει  την ταξική λογική του κοινωνικού περιθωρίου. Αυτό που λέγαμε προηγουμένως: «το ξεροκόμματο και να πάει να χαθεί η χώρα».  Αυτού του τύπου η «ταξική» ανάλυση, είναι η αντιταξική ανάλυση του ΚΚΕ. «Δεν με ενδιαφέρει η πατρίδα, δεν με ενδιαφέρει το εθνικό καθήκον, το πατριωτικό καθήκον απ΄ την σκοπιά του λαού ή των ασθενέστερων στρωμάτων. Με ενδιαφέρει ο καπιταλισμός. Δηλαδή, να έχω ένα μεροκάματο και δουλειά και από κει και πέρα όλα τ’ άλλα, ποσώς με ενδιαφέρει διότι αυτά εντάσσονται σ’ αυτή τη γενική έννοια που μπορούμε να την περιγράψουμε ως καπιταλισμό, που βεβαίως τον καταλαβαίνει με όρους εγχειριδίου, δικού του εγχειριδίου, μην κάνουνε κανένα λάθος και του βάλουνε κανένα άλλο εγχειρίδιο, γιατί έχουν δικά τους εγχειρίδια, αυτό οφείλουμε να το ομολογήσουμε.
Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, βρίσκονται σε μια κατάσταση κι αυτοί βεβαίως κατάρρευσης, αυτό το βλέπουμε όλοι, αλλά με μια ιδιοτυπία. Από τη μια έχεις ένα ριζοσπαστικοποιημένο κόσμο απ’ τα κάτω ο οποίος έχει λίγο έως πολύ συνειδητοποιήσει και είναι λίγο ως πολύ κοντά στα προτάγματα τα δικά μας, του μετώπου δηλαδή, αλλά έπεσε στη λούμπα του κοινοβουλευτικού κρετινισμού.  Χωρίς να θέλουμε να πληγώσουμε, ή να θίξουμε τον οποιονδήποτε, κοινοβουλευτικός κρετινισμός είναι πολιτικός όρος που έχει καταγραφεί στην πολιτική επιστήμη από τον 19ο αιώνα. Δεν είναι βρισιά. Κοινοβουλευτικός κρετινισμός είναι το να εναποθέτεις τις τύχες σου σαν λαός, σαν κοινωνικό υποκείμενο, στις διαδικασίες εντός της βουλής και τελειώσαμε. Και έτσι τι έγινε; Εισέπραξαν αυτό που δεν ήθελαν, δηλαδή ένα κόμμα το οποίο αναπαράγεται στην κορυφή με τους ίδιους όρους και κανόνες  που αναπαράγεται το επίσημο πολιτικό σύστημα το οποίο έχει στρατευτεί στη λογική της κατοχής. Είναι τυχαίο το γεγονός  ότι έχεις βουλευτές εκεί μέσα που υποστηρίζουν τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες ενώ την ίδια ώρα στη Θράκη επάνω και αλλού, ΑΝΕΛ είτε που έχουνε φύγει είτε που βρίσκονται μέσα στο κόμμα τους είναι μαζί μας  στον αγώνα ενάντια στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες; Είναι τυχαίο ότι βουλευτές τους ψηφίζουν το ξεπούλημα των δημόσιων νησίδων της χώρας με την τροπολογία, την ίδια ώρα που πολύς κόσμος από εκεί διαδήλωνε ακριβώς ενάντια στο ξεπούλημα αυτής της χώρας; Είναι αυτή η αντιφατικότητα.
Από την άλλη μεριά, επειδή είναι προσωποπαγές – αυτό είναι προσωποπαγές κόμμα, το ότι «έτσι γουστάρει» ο αρχηγός και ότι  λέει είναι νόμος και δεν τον ψάχνει κανένας – αυτό που βλέπουμε είναι η προσπάθεια του να επιβιώσει, μιλώντας για τον Πάνο Καμένο, κατανοητό γι αυτόν αλλά δεν μας αφορά αυτό, ούτε τον ελληνικό λαό, με τον μόνο τρόπο που έχει μάθει πολιτικά να επιβιώνει. Δηλαδή διά του παλαιοκομματισμού, την τακτική δηλαδή της πολιτικής φαυλοκρατίας , όπως ακριβώς αυτό το πράγμα δούλεψε για χρόνια στο επίσημο πολιτικό σύστημα εξουσίας, εναλλαγής στην εξουσία και ταυτόχρονα κάτω από τα φτερά ξένης δύναμης και ξένων πρεσβειών. Εξ ου και  το γεγονός της στροφής του στο δολάριο. Βλέπει ότι ο κύριος Τσίπρας μάλλον προωθείται, για να μην πω το χουμε ξεφτιλίσει το θέμα από την Ουάσινγκτον μεριά και σου λέει «κάτσε να πάρω και εγώ μερίδιο. Κάτσε εγώ πού θα μείνω; Στον άσσο;».
Ο ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως έκανε το καταπληκτικό. Έκανε κωλοτούμπα πριν πάρει την εξουσία. Το συνηθισμένο είναι να μας τάζουν λαγούς με πετραχήλια, να βγαίνουν στην κυβέρνηση και μετά να μας αλλάζουν τα φώτα. Εδώ έχουμε μια πρωτοτυπία, οφείλουμε να την αναγνωρίσουμε. Δεν  τάξανε βεβαίως ποτέ τίποτα. Σκορποχώρι ήτανε ως προς τις θέσεις και τις λογικές τους. Και βεβαίως έκαναν κωλοτούμπα και στο σκορποχώρι που είχανε. Και έχουνε προσχωρήσει σε αντιδραστικότατες πολιτικές  θέσεις και λογικές. Μιλάω για την ηγεσία. Βεβαίως πάσχει ακριβώς από το ίδιο πρόβλημα με τους ΑΝΕΛ. Δηλαδή ο κόσμος που τους ψήφισε δεν νιώθει καμιά υποχρέωση να τους ξαναψηφίσει. Εκτός από ένα κομμάτι που τρέφει την αυταπάτη ότι “βρε παιδί μου να το ψηφίσω κάτι θα μου λύσει”. Κολοκύθια! Θα βιώσουμε καταστάσεις οι οποίες είναι χειρότερες από την Κύπρο, εάν προκύψει κάτι τέτοιο.
Ποιο είναι το θέμα τώρα. Δεν είναι μόνο ότι ασκεί πολιτική τύπου Ζάππειο 1, Ζάππειο 2 του Σαμαρά, θυμηθείτε  πίσω τι έλεγε  ο Σαμαράς όταν ήταν αντιπολίτευση και πρότεινε Ζάππειο 1 Ζάππειο 2, αλλά ανοιχτά προσχώρησε στο στρατόπεδο το Αμερικανικό, μετατράπηκε σε κόμμα των Αμερικάνων, υιοθετώντας τις βασικές  στρατηγικές επιλογές για την Ευρώπη της Ουάσινγκτον.  Νέο σχέδιο Μάρσαλ. Ο πρώτος που το πρότεινε ήταν ο Μπρεζίνσκι το 2009 για την Ευρώπη. Μετά το σιγοντάρισε και το χρυσοπλήρωσε ο Σώρρος για να εμφανίζεται κάθε τρεις και λίγο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεύτερον Ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη για το χρέος με ρυθμιστικό παράγοντα τους Αμερικανούς. Γι αυτό μας  φέρνουν το παράδειγμα του '53, όπου πλέον οι Αμερικανοί, καθ' ότι δεν έχουν χρέη Ευρωπαϊκά στα χέρια τους, τα έχουν ξεφορτωθεί, μπορούν να παίξουν ένα καθοριστικό ρόλο ενισχύοντας το δικό τους πολιτικό παιχνίδι μέσα στην Ευρωένωση δια μέσου μιας τέτοιας  κίνησης. Στρατηγική επιλογή η οποία διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον Μπερνάνγκι, ήδη από το 2010 για την Ευρώπη.
Αυτές οι λογικές, λογικές καθαρά Αμερικανικού πόλου, οι οποίες βεβαίως συνοδεύονται με όλα αυτά τα τραγελαφικά που βλέπουμε, ξαφνικά αγκαλιάστηκε με τον Καραμανλή και όλα αυτά τα πράγματα που υποδηλώνουν, ότι όσο αναπτύσσεται το λαϊκό κίνημα απ' τα κάτω – αυτό γίνεται με την οργάνωση που λέμε και την αυτοοργάνωση του κόσμου και που ο κόσμος δεν μπαίνει σε λογικές να περιμένει πότε θα του βγει ο Τσίπρας για να του λύσει το πρόβλημα, γιατί πιέζεται από την κατάσταση – τόσο η διάλυση αυτών των κομμάτων και η αποσάθρωσή τους θα γιγαντώνεται και θα διευρύνεται. Μπορούμε να εικάσουμε την πλήρη κατάρρευση του κομματικού συστήματος πριν καν προλάβουν να πάνε σε εκλογές για να εκτονώσουν κάπως την κοινωνική οργή. Έχουν όλα τα φόντα, όλα τα προσόντα για να γίνει αυτό.
Η πρόταση λοιπόν του ΕΠΑΜ και ο ρόλος του ΕΠΑΜ ποιος είναι;
Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς είμαστε.
Έχουμε πει και όπως και το κάναμε, τουλάχιστον όσοι από εμάς είμαστε από την εποχή της ιδρυτικής, ότι είμαστε Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο και άρα αυτό δείχνει τη φιλοσοφία μας, να παίξουμε καταλυτικό ρόλο στην οργάνωση του λαού, γιατί πιστεύουμε ότι αυτός μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Όχι εμείς αντ’ αυτού. Αυτός! Και άρα η βασική μας δουλειά είναι να τον βοηθήσουμε να κατανοήσει, να αφυπνιστεί, να οργανωθεί και να έχει τη δυνατότητα να τελειώσει. Να ξεκαθαρίσει τους ανοιχτούς ιστορικούς του λογαριασμούς με αυτό το καθεστώς που βιώνει από την εποχή της Βαυαροκρατίας σε διάφορες παραλλαγές και τον έχει οδηγήσει εκεί που το έχει οδηγήσει.
Αυτό είναι η θεμελιώδης ειδοποιός διαφορά που έχει το ΕΠΑΜ με όλα τα υπόλοιπα σχήματα που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή, πολιτικά, κοινωνικά, οτιδήποτε. Αυτό πρέπει να το κάνουμε συνείδηση, δεύτερη φύση στα μέλη του Μετώπου και στους φίλους του Μετώπου. Αυτό προκαθορίζει και το ποια θα είναι η τακτική μας. Με ποιο τρόπο απαντάμε στα ζητήματα αυτά. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε λοιπόν ότι ο ρόλος του ΕΠΑΜ δεν είναι να τρέχει ξοπίσω σε κάθε τι που συμβαίνει. Σκέφτηκε κάποιος κάτι, το ανάρτησε στο διαδίκτυο, όλοι από πίσω, αλλά να επιλέξει το κατάλληλο εκείνο πολιτικό σχέδιο που θα επιτρέψει να λειτουργήσει καταλυτικά στην αφύπνιση, στην οργάνωση και στην κινητοποίηση του ίδιου του λαού. Το πολιτικό σχέδιο του ΕΠΑΜ έχει ως κεντρικό πολιτικό στόχο τη δημιουργία προϋποθέσεων Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας. Αυτός είναι ο κεντρικός στόχος! Όχι γιατί μας αρέσει. Μας έχει επιβληθεί απ' τα  πράγματα με βάση το που βρισκόμαστε σ' αυτή τη φάση. Εάν δεν βοηθήσουμε τον ίδιο τον λαό με τη δική του οργανωμένη παρέμβαση, μέσα από μια Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας να ανατρέψει το συγκεκριμένο καθεστώς, δηλαδή να διαλύσει την υφιστάμενη βουλή και να ανατρέψει την κυβερνώσα  παράταξη εμμέσως ή αμέσως, τότε λύση δεν μπορεί να υπάρξει.
Κάθε ενέργεια, κάθε πρωτοβουλία, κάθε δράση, κάθε απόφαση του μετώπου, των πυρήνων του και των μελών του πρέπει να υπηρετούν αυτόν τον κεντρικό πολιτικό στόχο. Η συνέπεια με την οποία τον υπηρετούμε τόσο με την οργανωτική μας δουλειά όσο και με την πολιτική μας δουλειά θα κρίνει και τη δυνατότητα ενοποίησης του. Δεν είναι ‘’Α! Έχω κι αυτόν το στόχο άλλα τρέχω κι εκεί που μου λένε ότι κάτι βγήκε, κάνω μια παράκαμψη και ξανάρχομαι μετά..’’. Η επιλογή και η συνέπεια στο δρόμο που ακολουθείς θα κρίνει το σε ποιο βαθμό , σύντομα το ταχύτερο δυνατό, θα μπορέσει ο λαός να απαλλαγεί από τον Αρμαγεδδώνα και το σφαγείο το οποίο του έχουν επιβάλλει.  Όποιος νομίζει ότι με το να παρακολουθεί ότι κινείται, ή να τρέχουμε σε ότι κινείται, ή προσπαθώντας και βάζοντας νερό στο κρασί του, να μπούμε σε μια διαδικασία συνδιαλλαγής με οποιονδήποτε μπας και κερδίσουμε κάποιο χώρο στο κοινοβουλευτικό πεδίο ή για οτιδήποτε τότε τι κάνουμε? Δημιουργούμε προϋποθέσεις ήττας για το λαό.
Πρέπει να βεβαιωθούμε, να πιστέψουμε,  πως η τακτική αυτή με βάση την ανάλυση που κάνουμε είναι ο ταχύτερος, ο συντομότερος δρόμος για να μπορέσει ο λαός να ξεμπερδέψει με αυτό  το καθεστώς. Όλα τα άλλα μας πάνε πολύ μακριά και μας οδηγούν στην ήττα. Το λαό οδηγούν στην ήττα!
Η πολιτική απεργία δεν είναι σύνθεση και αποκορύφωση συνδικαλιστικών απεργιών αυτό το χουμε πει. Είναι παλλαϊκή αντίσταση μικρομεσαίων, αγροτών, εργατών, φοιτητών, που ξεκινάει από το πιο απλό: παλλαϊκή παύση πληρωμών προς το κράτος. Ο στόχος είναι πολύ συγκεκριμένος και μονοσήμαντος, ένας στόχος :’’Να φύγετε όλοι και ο λαός να αναλάβει την εξουσία, να πάρει τη χώρα στα χέρια του, δεν μας ενδιαφέρει πως και με ποια ταχύτητα θα φύγετε, ποιο μέσο θα χρησιμοποιήσετε, δεν μας ενδιαφέρει. Τα κλειδιά της εξουσίας και φύγετε». Δεν συζητάμε για το αν θα πάρουν αυξήσεις τα μεροκάματα, εάν θα γίνουν ή θα παρθούν πίσω κάποιες πολιτικές, δεν συζητάμε αν θα πάμε σε κάποιες εκλογές, ή να υπάρξει τέλος πάντων μία συζήτηση περί άλλων εκλογικών διαδικασιών. Συζητάμε μόνο ένα πράγμα, τον τρόπο που θα ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση.
Ακόμη και η συμμετοχή σε εκλογές του μετώπου, με τις πρωτοβουλίες και τα κινήματα που συμμετέχει έχει μόνο αυτόν τον στόχο και κανέναν άλλο. Πως: εγκαλούμε συστηματικά τις ηγεσίες της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης να συνταχθούν με τα αναγκαία λαϊκά αιτήματα. Το κάνουμε όχι γιατί πιστεύουμε ότι μπορούν , το κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι μπορεί ο κόσμος να συνταχθεί, αυτός που έχει την αυταπάτη ακόμη ή που τέλος πάντων πιστεύει ότι μέσα από  μία ψήφο σε αυτούς μπορεί αυτό να βγάλει κάπου αλλού. Τις εγκαλούμε για κάθε ολίσθημα που κάνουν σε βάρος του λαϊκού κινήματος και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να θολώσει, ή να υπονομεύει τα αιτήματα και τα προτάγματα που απαιτούνται  σήμερα για να γλιτώσει η χώρα και ο λαός από το σφαγείο. Εδώ είμαστε ανελέητοι, δεν αφήνουμε καρφίτσα να πέσει κάτω. Ανοίγουμε μέτωπα, ασκούμε πολεμική σε οποιαδήποτε προσπάθεια τρικλοποδιάς μπει, είτε σε επίπεδο αιτημάτων, είτε σε επίπεδο πολιτικής τακτικής, είτε σε επίπεδο διάλυσης και διαλυτικών διαδικασιών μέσα στο κίνημα που ασκούν οι μηχανισμοί, οι συγκεκριμένοι κομματικοί μηχανισμοί.
Επίσης πρέπει να λειτουργούμε από τα κάτω, δηλαδή διαλύοντας τους κομματικούς μηχανισμούς και να διευρύνουμε ταυτόχρονα τον κύκλο επιρροής παρέμβασης του Μετώπου και κυρίως των κινημάτων, της δυνατότητας δηλαδή να στρατεύεται με αυτούς ο κόσμος στην οργανωμένη κινηματική δράση. Δεν δεχόμαστε να συμμετέχουμε σε συναντήσεις υψηλών διοικητικών παραγόντων των κομμάτων δεν μπαίνουμε σε διαβούλια κορυφής για να συζητήσουμε τι; Τις αλλαγές στόχων; Μόνο από τα κάτω, συνεργασία θα υπάρχει μόνο με εκείνους που συγχρωτιζόμαστε στο πεζοδρόμιο, που ξέρουμε πως κινητοποιούνται, που έχουν αποδείξει τον εκτοπισμό τους στο κίνημα που ξέρουμε πως μπορούμε να οικοδομήσουμε ειλικρινείς σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ μας. Φαντάσματα ή μιντιακές φούσκες δεν θα πριμοδοτήσουμε εμείς , δεν θα βάλουμε πλάτη , την πατήσαμε μία φορά, δεν πρόκειται να ξαναγίνει αυτό με τίποτα. Δεν θα βάλουμε πλάτη στον οποιοδήποτε για να πάρει εύσημα αντιμνημονιακότητας ή να μπορεί στην πλάτη μας, σε βάρος μας, ή αξιοποιώντας τη δική μας δουλειά μέσα στο κόσμο, τη συλλογική δουλειά, είτε αυτή είναι δουλειά αιτημάτων είτε δουλειά οργανωτική στις μάζες, να μπορεί να παίξει το δικό του παιχνίδι. Δεν θα ξαναγίνει αυτό.
Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι για να μπορέσει το ΕΠΑΜ, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, να παίξει το ρόλο που του αρμόζει ή τον ρόλο για  τον οποίο έχει ιδρυθεί  και στη βάση του οποίου επεκτείνεται αυτή τη στιγμή σε ολόκληρη τη χώρα, είτε μέσα από τις δράσεις, τις  κινηματικές ή όχι, είτε μέσα από την οργανωμένη δουλειά μέσα από τους πυρήνες, το Επαμ θα πρέπει να γίνει μαζικό. Όλος ο λαός έχει θέση στο ΕΠΑΜ. Το ΕΠΑΜ δεν είναι ελιτίστικη οργάνωση. Δεν αναφέρεται μόνο σε επαγγελματίες ή όσους θεωρούν ότι είναι επαγγελματίες επαναστάτες. Το ΕΠΑΜ είναι η οργάνωση του απλού κόσμου, του μεροκαματιάρη που καταλαβαίνει ότι αν δεν πάρει την υπόθεση στα χέρια του δεν υπάρχει ζωή γι αυτόν. Έτσι προσπαθεί με χίλια ζόρια, αργά και βασανιστικά, να ξεμπερδέψει με αναστολές, με εμπόδια, με προβλήματα που μπορεί να έχει, συνειδησιακά ή με οτιδήποτε και αναζητά  τη συλλογικότητα και τη συλλογική δράση που θα τον βοηθήσει να τα ξεπεράσει και να επιτελέσει το κοινωνικό του έργο. Γιατί κοινωνικό έργο είναι αυτό, κοινωνική αποστολή, ιστορικό καθήκον.                         
Το ΕΠΑΜ δεν είναι ακτιβίστικη οργάνωση, έστω κι αν δρα ορισμένες φορές ακτιβίστικα. Είναι μαζική, παλλαϊκή οργάνωση και για να γίνει μαζική, παλλαϊκή οργάνωση θα πρέπει να κάνει και το κάνει μέχρις στιγμής αλλά ακόμη πιο έντονα να το κάνει, να ανοίγει τις πόρτες του σε όλους τους αγωνιστές ανεξάρτητα από το που προέρχονται ή πως σκέφτονται ή ποια είναι η ιδεολογική τους ταυτότητα ή σε ποιο θεό πιστεύουν. Όποιος θεωρεί τον εαυτό του αρκούντως πατριώτη και δημοκράτη, ικανό να κατεβάσει το εγώ του στο επίπεδο του εμείς και συλλογικά να δράσει ενάντια στον κατακτητή, στην βάση των προταγμάτων του μετώπου έχει θέση στο μέτωπο και όχι απλά θέση αλλά έχει και ρόλο να παίξει.
Το ΕΠΑΜ δεν είναι οργάνωση κουκουλοφόρων παλικαράδων που νομίζουν ότι παίρνοντας τα κουμπούρια και βγάζοντας γιαταγάνι θα τελειώσει η ιστορία μια ώρα αρχύτερα. Το ΕΠΑΜ οφείλει να είναι οργάνωση λαϊκών αγωνιστών, όπου παρέχουν φυσικό παράδειγμα με την παρουσία τους σε ολόκληρο το λαό, αποτελούν πραγματικό παράδειγμα, φυσική παρουσία, ενός ανθρώπου που δεν λυγίζει από τις αντιξοότητες, δεν λυγίζει μπροστά στο φόβο και το κάνει αυτό το πράγμα, όχι γιατί είναι μάγκας και τσαμπουκάς , αλλά το κάνει για να δείξει στον κόσμο που λιγοψυχάει, και που είναι λογικό κάτω από τις σημερινές συνθήκες, ότι υπάρχει  δυνατότητα, υπάρχει συλλογικότητα, υπάρχει δύναμη που μπορεί να στηριχθεί πάνω της. Μπορεί να πάρει θάρρος  από το δικό μας θάρρος να πάρει.
Ο λαϊκός αγωνιστής μετράει τη ζωή του λαού, τη ζωή αυτών που καλεί στην κινητοποίηση, τη ζωή αυτών που πραγματικά συμμετέχουν  στον αγώνα, πολύ περισσότερο από τη δική του τη ζωή. Να γιατί κάνουμε και σχολή περιφρούρησης του ΕΠΑΜ. Γιατί αυτοί που θα είναι στην περιφρούρηση θα είναι οι καλύτεροι και οι ικανότεροι αγωνιστές από όλους μας. Γιατί για να είσαι στην περιφρούρηση λαϊκού αγώνα ή αν θέλετε καλύτερα ενός λαϊκού κινήματος, παλλαϊκού κινήματος, σημαίνει ότι βάζεις την προστασία του συναγωνιστή σου, του απλού ανθρώπου, της γιαγιάς, του παππού,  των παιδιών που θα έρθουν μαζί με τους γονείς τους πάνω από τη δική σου ζωή. Αυτό σημαίνει περιφρούρηση και γι αυτό συγκροτείται η σχολή.
Τούτος ο λαός έδωσε μάχες και πέτυχε και νίκησε με τους αριθμούς του, με την οργάνωση του, με τη μαζικότητα του και μετά κέρδισε με τα όπλα, όταν του το επέβαλε ο εχθρός - Και για να κερδίσεις, εάν και όποτε στο επιβάλλει ο εχθρός την όποια ένοπλη μορφή προκύψει – απευκταία από εμάς – γιατί ποτέ λαϊκό κίνημα δεν έκανε συνειδητή επιλογή όπλων αν είχε άλλη επιλογή, ποτέ στην ιστορία, όχι μόνο στην Ελλάδα, πουθενά σε ολόκληρη την ιστορία – για να κερδίσεις λοιπόν, πρέπει να έχει προηγηθεί μια βαθειά δουλειά οργάνωσης στον ίδιο το λαό. Έτσι να υπάρχει ένα μαζικό λαϊκό κίνημα που να μπορεί να υποστηρίζει οποιαδήποτε μορφή μαζικής λαϊκής πάλης, όλες τις μορφές μαζικής λαϊκής πάλης. Αυτός είναι ο στόχος μας. Αυτή είναι η δουλειά μας και ο βασικός μοχλός για να το κάνουμε είναι το κάθε μέλος του ΕΠΑΜ. Το κάθε μέλος του ΕΠΑΜ πρέπει να αποτελεί το στήριγμα του λαού, φωτεινό παράδειγμα, φάρος για το πώς πρέπει να αντιδρά , το πώς πρέπει να στέκεται ο καθένας από τον κόσμο σε συνθήκες όπου έχει λιγοστές ψυχικές αντοχές σε συνθήκες όπου μαζικά τον χτυπούν, έτσι ώστε να τον οδηγήσουν στη μαζική μανιοκατάθλιψη.
Γι αυτό και μετράει ο τρόπος, η συμπεριφορά η στάση μας  η προσωπική, είτε μέσα στο μέτωπο είτε ευρύτερα και με αυτή την έννοια, η δική μας ιδέα για την ταυτότητα του αγωνιστή δεν κρίνεται στο διαδίκτυο ούτε στο πληκτρολόγιο, κρίνεται στο δρόμο, κρίνεται εκεί που τον καλεί ο λαός.
Αθήνα, Μάρτιος 2013
Για την Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ
Ο Γ.Γ. Δημήτρης Καζάκης   
       

Τρίτη 26 Μαρτίου 2013

ΕΚΤΑΚΤΟ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΡΑ! Όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για να τρομάξουμε την κατοχή και στην συνέχεια να ανορθώσουμε την Πατρίδα μας.



Τι ακριβώς είναι αυτό το κείμενο;


Το κείμενο αυτό, αποτελεί μια προσπάθεια να απαντηθούν πολλά από τα ερωτήματα που γίνονται από αυτούς που νοιώθουν ότι πρέπει να οργανωθούν για να αλλάξουν επιτέλους τα πράγματα, αλλά δεν ξέρουν γιατί ακριβώς πρόκειται, και πως να αρχίσει κανείς.

Είδαμε και βλέπουμε τα καλέσματα για ενημέρωση, για κινητοποίηση, ανατροπή και για αντίσταση. Όμως, πολλές φορές ξεχνάμε να καταλάβουμε το προφανές. Τι σημαίνουν όλα αυτά τα καλέσματα πρακτικά; Σημαίνουν μία, ή μάλλον, τρεις και μόνο λέξεις: ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ.

Ρωτήστε τον εαυτό σας:

  • Θέλετε να επιβιώσετε;
  • Θέλετε να πέσει επιτέλους η Χούντα;
  • Θέλετε επιτέλους δικαιοσύνη;
  • Θέλετε να δικαστούν οι δωσίλογοι;
  • Θέλετε να αλλάξουν τα πράγματα;
  • Θέλετε πραγματική Δημοκρατία;
  • Θέλετε μια Νέα Ελλάδα;
  • Θέλετε να γίνει Γενική Πολιτική Απεργία;

Εάν ναι, τότε να ξέρετε τα εξής: Η απελευθέρωση της Πατρίδας μας και η αναγέννησή της, περνά αναγκαστικά και αυτή από την οργάνωση. Γιατί;

  • Γιατί Επιβίωση στην πράξη σημαίνει Οργάνωση!
  • Γιατί Ενημέρωση στην πράξη σημαίνει Οργάνωση!
  • Γιατί Προετοιμασία στην πράξη σημαίνει Οργάνωση!
  • Γιατί Αντίσταση στην πράξη σημαίνει Οργάνωση!
  • Γιατί Γενική Πολιτική Απεργία στην πράξη σημαίνει Οργάνωση!
  • Γιατί Δημοκρατία σημαίνει στην πράξη Οργάνωση!
  • κ.ο.κ.

Ήρθε η ώρα να δούμε όλοι μας το θέμα της Οργάνωσης σοβαρότατα. Όλοι μας το γνωρίζουμε, όλοι μας το νοιώθουμε, ότι δεν υπάρχει πιο θεμελιώδης αλήθεια που σχετίζεται με τον απελευθερωτικό αγώνα. Πολλοί από εμάς τρομάζουμε στην ιδέα της μεγάλης οργανωτικής δουλειάς που πρέπει να κάνουμε και έτσι τραβιόμαστε πίσω. Για να βοηθηθούμε και να μειώσουμε σημαντικά τον φόβο αυτόν, καλό είναι να ξέρουμε για ποια ακριβώς πράγματα μιλάμε όταν λέμε οργάνωση. Δηλαδή, να ξέρουμε τι είναι, τι θα χρειαστεί, πως το κάνουμε, ποιες μορφές έχει κλπ. Η γνώση αυτή και μόνο, θα μας μετατρέψει σε γνώστες των βασικών τουλάχιστον του αντικειμένου, και θα μας κάνει φανερές πλέον τις ευκαιρίες που υπάρχουν παντού γύρω μας, για να την κάνουμε πραγματικότητα.

Γι' αυτό λοιπόν, είναι άκρως επιτακτικό, να περάσουμε ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ, από το στάδιο της αγανάκτησης, κατάθλιψης η ακόμα και της ενημέρωσης, στην ΟΡΓΑΝΩΣΗ. Θα μπορούσε κανείς να κάνει τον εξής συσχετισμό:

Αντίσταση, ανατροπή και η ολοκληρωμένη λύση στα προβλήματα μας, έρχεται ΜΟΝΟ στον βαθμό που εμείς οργανωνόμαστε.
Ας μην περιμένουμε άλλο λοιπόν
τους "υπεύθυνους" στις διάφορες κορυφές να κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς!




Ποιος είναι ο χαρακτήρας της οργάνωσης ενός απελευθερωτικού αγώνα από τα κάτω;


Η οργάνωση που ο Λαός πρέπει να καταφέρει, έχει συγκεκριμένο χαρακτήρα. Αυτός ο χαρακτήρας δεν έχει ως βάση του κάποια συγκεκριμένη κομματική ή άλλη ιδεολογία που διαχωρίζει, αλλά βρίσκεται υπέρ άνω αυτών. Ο αγώνας αυτός στην ουσία είναι η οργάνωση για την ανάκτηση ενός ευνομούμενου περιβάλλοντος, όπου οι προσωπικές η άλλες ιδεολογίες θα έχουν και πάλι κάποιο πρακτικό νόημα και πιθανότητα εφαρμογής.  Οι αξίες στις οποίες στηρίζεται η οργάνωση αποτελούν το σύνολο των αξιών που δίνουν αξία στον άνθρωπο και τα δικαιώματά του. Ο χαρακτήρας της οργάνωσης του Λαού πρέπει να είναι τέτοιος που να κάνει πραγματικότητα τις αξίες στις οποίες στηρίζεται, ακόμα και κατά την διάρκεια του αγώνα όπου ο πειρασμός του να καταλυθούν θα είναι μεγάλος. Το αποτέλεσμα της οργάνωσης, δεν θα είναι η εφαρμογή μια συγκεκριμένης ιδεολογίας, αλλά η εγκαθίδρυση ενός πολιτεύματος και θεσμών, που θα κάνει δυνατή την διαχρονική επιλογή του εκάστοτε συστήματος διακυβέρνησης από τον Λαό.

Ο στόχος των καταστροφέων μας, είναι ξεκάθαρα πλέον η ολοκληρωτική υποδούλωση σε διεθνείς και μη θεσμικές δυνάμεις, όπως είναι οι Κεντρικές Τράπεζες και οι διάφορες ελίτ που συσχετίζονται με αυτές. Ο πρωταρχικός στόχος τους δηλαδή, για να φτάσουν στο αποτέλεσμα που θέλουν, είναι η πλήρης κατάργηση οποιασδήποτε αξίας, που έχει την δύναμη να κρατήσει συγκροτημένα τις χώρες ως αυτοτελείς και αυτόνομες οντότητες. Αυτή η δύναμη, είναι ο Πατριωτισμός των Λαών και οι Πατρίδες τους. Ο στόχος τους, που έχει ήδη προχωρήσει σε έναν βαθμό, είναι η εξαφάνιση της οποιαδήποτε Εθνικής συνείδησης, πάσα θυσία.  Δεν τους ενδιαφέρει αν κάποιος έχει οποιαδήποτε άλλη συνείδηση, είτε ταξική είναι αυτή, η οποιαδήποτε άλλη. Αυτό που τους ενδιαφέρει, είναι να χαθεί οτιδήποτε θα μπορέσει να αποτελέσει λόγο αντίστασης στην επερχόμενη παγκοσμιοποίηση.

Είναι λοιπόν λογικό ότι και η αντίστασή μας θα πρέπει να έχει σαν θεμέλιο της, το αντίπαλο δέος. Η μόνη δυνατή και αποτελεσματική αντίσταση δηλαδή, είναι ξεκάθαρα πλέον η αντιστροφή των στόχων των επικυρίαρχων, αρχίζοντας από τα πιο βασικά και θεμελιώδη πράγματα. Το αντίπαλο δέος αυτό, είναι οι αξίες της Πατρίδας, της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης με βάση την Εθνική συνείδηση μας.

Το ένα και μοναδικό ικανό επιχείρημα ενάντια στην κατοχή που όλοι μας βλέπουμε σήμερα,είναι το εξής:
Είμαστε Έλληνες, είμαστε Δημοκράτες, θέλουμε πραγματική Δικαιοσύνη, αγαπάμε την Πατρίδα μας, τις παραδόσεις της και την Ιστορία της και γι αυτό, ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΑΣ, ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ. Θέλουμε να διατηρήσουμε αυτά που μας χαρακτηρίζουν ως Έθνος, ΟΛΑ ΜΑΖΙ και γι αυτό δεν πρόκειται να ενδώσουμε στα σχέδιά σας!

Την χρονική στιγμή αυτή , δεν υπάρχει κανένα άλλο επιχείρημα, καμιά άλλη θεώρηση και καμιά άλλη ιδεολογία που μπορεί να έχει το ποθητό αποτέλεσμα. Μάλιστα, στις περισσότερες περιπτώσεις, οποιοδήποτε άλλο επιχείρημα, δεν είναι απλά ανούσιο, αλλά είναι μέρος του προβλήματος.

Έτσι λοιπόν, η Οργάνωση για την οποία μιλάμε, στηρίζεται διαρκώς και επιμελώς πάνω σε αυτές τις αρχές και καμία άλλη, και έτσι της δίνουν και έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Τα βασικά χαρακτηριστικά της οργάνωσης, που κάνουν ξεκάθαρο και τον χαρακτήρα της είναι τα εξής:

  •  Οργάνωση με βασικό πυλώνα την υπεράσπιση της Πατρίδας και του Έθνους μπροστά στην απειλή της απόλυτης εξαφάνισής των. 
  •  Οργάνωση με στόχο την ανάκτηση των βασικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων ολόκληρου του Λαού, 
  •  Οργάνωση που από την πρώτη στιγμή, θα γαλουχεί τους συμμετέχοντες να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες, οι οποίοι δρουν για το κοινό καλό.
  •  Οργάνωση που κάνει κατανοητό ότι οι επιμέρους ιδεολογίες είναι βασικό δικαίωμα και ότι δεν πρέπει ποτέ να αποτελούν λόγο μη συμμετοχής στην διεκδίκηση του κοινού συμφέροντος  
  •  Οργάνωση από τα κάτω, δηλαδή με πρωτοβουλία του Λαού, και όχι οργάνωση με κεντρικό έλεγχο, κάτι το οποίο εγγυμονεί πολλούς κινδύνους.
  •  Ενωμένη και συλλογική οργάνωση και όχι ιδιωτική. Η όποια ιδιωτική ή ακόμα και κλαδική ή εργατική διεκδίκηση όσο οργανωμένη και δίκαιη και να είναι, δεν αρκεί για να λυθεί το πρόβλημα μας.  
  •  Οργάνωση με βάση τα θεμελιώδη και κοινά συμφέροντα ολόκληρου του Λαού. 
  •  Οργάνωση από τώρα με δημοκρατικούς τρόπους, διασφαλίζοντας έτσι την υγιή πρόοδο προς ένα βέλτιστο κράτος και την ηθική νομιμοποίηση του αγώνα.




Τι εννοούμε όταν λέμε οργάνωση, στην σημερινή κατάσταση;


Μέσα στην σημερινή κρίση, αντιμετωπίζουμε πλέον όχι μόνο την κατάλυση των κλαδικών/εργασιακών μας δικαιωμάτων, αλλά την ολοκληρωτική διάλυση της κοινωνίας. Η κοινωνική κατολίσθηση και συμπίεση των κοινωνικών στρωμάτων, έχει ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση των αδύναμων και την ισοπέδωση των υπολοίπων, στον ίδιο βαθμό απαξίωσης και εξαθλίωσης. Η εξαθλίωση αυτή έχει τέτοια εκτεταμένη εφαρμογή, που πλέον πλήττεται ολόκληρη η Χώρα, και γενικότερα ολόκληρα Έθνη, με εξαίρεση αυτούς που πάγια έχουν ξεπουλήσει τις αξίες τους, και συνεργάζονται με το καθεστώς. Η επίθεση που γίνεται, ή μάλλον ο πόλεμος, είναι λοιπόν ενάντια σε ολόκληρους Λαούς και χώρες. Αυτοί που δεν δέχονται επίθεση, είναι μόνο οι συνεργάτες των επικυρίαρχων καταστροφέων/εκμεταλλευτών. 

Οι υπόλοιποι, εμείς δηλαδή έχουμε ένα και μοναδικό κοινό συμφέρον: Πρέπει να εξασφαλίσουμε την ευημερία μας και την αξιοπρέπειά μας, ως Έθνος πλέον, και να απαιτήσουμε την ανόρθωση της Πατρίδας.  Η οργάνωση λοιπόν, έχει δύο κύριους σκοπούς. Την οργάνωση δράσεων, για να να σταματήσει αμέσως και τώρα η καταστροφή της Πατρίδας και την οργάνωση δράσεων για την αναγέννηση του Κράτους. 

Στην σημερινή κρίση, καμιά άλλη οργάνωση και κανένα άλλο συμφέρον, δεν έχει την σημαντικότητα που έχει αυτή η έμπρακτη διεκδίκηση αυτών των βασικών απαιτήσεων ολόκληρου του Λαού, είτε μέρος του το αντιλαμβάνεται, είτε ένα άλλο μέρος του δεν το αντιλαμβάνεται ακόμα.

Η οργάνωση στην οποία αναφερόμαστε δηλαδή, είναι το σύνολο των προγραμματισμών, των συλλογικών δράσεων που θα επιφέρουν το ποθητό αποτέλεσμα της άμεσης αναστολής της καταστροφής αλλά και την ανόρθωση του Κράτους στην συνέχεια.
Η οργάνωση αυτή έχει συγκεκριμένους στόχους και μεθόδους με τις οποίες θα εφαρμόσει τις δράσεις της και σε κάθε περίπτωση ο χαρακτήρας και η φύση της πρέπει να έχει ήδη κάνει πράξη τις αξίες για τις οποίες μαχόμαστε, που είναι μεταξύ άλλων η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη.




Ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι της Οργάνωσης;


Η οργάνωση που απαιτείται έχει δύο σημαντικά στάδια που βασίζονται στα κύρια συμφέροντα του Λαού που αναφέρθηκαν παραπάνω. Το ένα έχει άμεσο χαρακτήρα, και το άλλο έχει μεσοπρόθεσμο χαρακτήρα:

Άμεσος στόχος:  Σταμάτημα της καταστροφής της Πατρίδας και των καταστροφικών μέτρων που εκτελεί το καθεστώς εδώ και τώρα και τερματισμός/ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.
Οι άμεσοι στόχοι περιλαμβάνουν:

  • Την εκτέλεση μιάς Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας, όσο πιο σύντομα μπορεί να γίνει, οργανωμένα και για όσο χρειαστεί  (Δείτε αναλυτικά εδώ)
  • Την άμεση έξοδο και διαχωρισμό μας από τους θεσμούς που μας έφεραν ως εδώ, δηλαδή την ΕΕ και την Ευρωζώνη.
  • Την άμεση άρνηση πληρωμής των παράνομων δανείων, που έχουν σχεδιαστεί και προγραμματιστεί  έτσι ώστε να μην μείνει τίποτε όρθιο στην χώρα μας. 
  • Την κατάρρευση του υπάρχοντος καθεστώτος που αποτελείται από την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και ολόκληρου του πολιτικού προσωπικού, που αν μη τι άλλο, νομιμοποιούν ένα εντελώς και απολύτως σάπιο σύστημα. 
  • Την απονομή της δικαιοσύνης σε όσους έχουν με τις πράξεις τους συμβάλει στην καταστροφή της χώρας, από την μεταπολίτευση και μετά.

Μεσοπρόθεσμος στόχος: Αναγέννηση και ανόρθωση του Πολιτεύματος αλλά και των βασικών θεσμών του Κράτους.
Οι μεσοπρόθεσμοι στόχοι περιλαμβάνουν:

  • Την εγκατάσταση πραγματικής Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης μέσω τις θέσπισης από τον Λαό ενός νέου Συντάγματος και πολιτεύματος.
  • Την ίδρυση υγιών θεσμών που θα προστατεύουν τα κοινά αγαθά και εργαλεία του κράτους, που είναι κύρια το νόμισμα και η Κεντρική της Τράπεζα, αλλά και τα υπόλοιπα βασικά αγαθά που δικαιούται να έχει ο Λαός. 




Ποιο βασικό αίσθημα βρίσκεται πίσω από την ανάγκη να οργανωθούμε;


Ας δούμε πρώτα μια φαινομενικά άσχετη ερώτηση: Υπάρχει κάτι χειρότερο από το μίσος; Ας την απαντήσουμε, για να δούμε στην συνέχεια και την σημασία της οργάνωσης.

Είδαμε όλοι την εν μία νυκτί και άνευ επιστροφής εκτέλεση και καταστροφή του Κυπριακού Τραπεζικού Συστήματος - άσχετα με το αν τελικά το κοινοβούλιο αποδεχθεί ή όχι την ληστεία των ιδιωτικών καταθέσεων.  Μπορεί κανείς να πει εύκολα ότι βλέπει ξεκάθαρα πλέον το άσπονδο μίσος να εκφράζεται προς εμάς από τους εκμεταλλευτές μας, δηλαδή τις Τράπεζες και τις Διεθνείς κρυφές και φανερές δυνάμεις, την ΕΕ και την ΕΚΤ κλπ. Και προφανώς, βλέπουμε αυτό το μίσος ως κάτι το χείριστο.

Όμως μια ανάλυση του τι γίνεται στην πραγματικότητα θα μας δείξει ότι δεν πρόκειται απλά για μια έκφραση μίσους. Αυτό που γίνεται στην ουσία, είναι το αποτέλεσμα κάποιων πράξεων, με βάση κάποιους στόχους, συνδυασμένο με πλήρη ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, για το τι μέλει γενέσθαι στους Λαούς και Έθνη στους οποίους τα εφαρμόζουν. Το χείριστο κακό που βλέπουμε να διογκώνεται σήμερα δηλαδή, δεν είναι απλά μίσος. Είναι απόλυτη αδιαφορία. Τι κι αν αυτοκτονούν άνθρωποι καθημερινά και αποδεκατίζεται εκ προοιμίου η επόμενη γενιά; Τι κι αν αυτό αποτελεί γενοκτονία; Οι επικυρίαρχοι ούτε γελούν ούτε και χαίρονται για αυτά που μας κάνουν. Αυτοί, απλά παραμερίζουν το χάος που μας φέρνουν, το αγνοούν.  Αδιαφορούν δηλαδή. Εάν και όποτε γελούν, γελούν για τα κέρδη και την εξουσία που έχουν. Το κακό που μας βρήκε δεν είναι λοιπόν απλά και μόνο το αποτέλεσμα ενός μίσους από κάποιους τρίτους. Δεν προσπαθώ να ανατρέψω την κοινή αποδοχή, βεβαίως υπάρχει μίσος από πολλούς. Όμως το σύστημα σύσσωμο και συνολικά, δεν δείχνει αυτό. Το σύστημα, δείχνει πρωταρχικά αδιαφορία προς εμάς και όχι μίσος.
Στο ερώτημα λοιπόν: Υπάρχει κάτι χειρότερο από το μίσος; Η απάντηση είναι: Ναι, υπάρχει, και είναι η αδιαφορία...

Πιο είναι λοιπόν το αντίδοτο σε όλα αυτά; Η απάντηση είναι προφανής: Το ενδιαφέρον μας (στον βαθμό αγάπης) για την Πατρίδα και τον Λαό του. Και επειδή η λύση είναι η οργάνωση σε όλα τα επίπεδα, το επίπεδο του ενδιαφέροντος μας αυτό, μεταφράζεται στο ανάλογο επίπεδο οργάνωσης.  

Ο βασικός λόγος ή αν θέλετε ώθηση που θα μας κάνει να οργανωθούμε, είναι το πραγματικό και ειλικρινές ενδιαφέρον και αγάπη μας για την Πατρίδα που χάνεται. Όποιος λοιπόν δεν καταλαβαίνει την επιτακτική ανάγκη για οργάνωση, θα πρέπει να συλλογιστεί και να "δουλέψει" με τον εαυτό του έτσι ώστε να αναπτύξει το πραγματικό ενδιαφέρον και αγάπη που αρμόζει σε έναν Πατριώτη για την Πατρίδα μας και τον Λαό του, και να μην μένει σε ταμπέλες και στα λόγια.

Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι όσο πιο διακαής και μεγάλη γίνεται η ανάγκη για οργάνωση μέσα μας, τόσο πιο κοντά βρισκόμαστε στα ιδανικά  ενός πραγματικού Πατριώτη.




Ποια βασική αρχή βρίσκεται πίσω από τον τρόπο οργάνωσης από τα κάτω;


Η βασική και θεμελιώδης αρχή που βρίσκεται πίσω από την ιδέα της οργάνωσης από τα κάτω, είναι ότι ο μόνος Δημοκρατικός εκφραστής των δίκαιων απαιτήσεων και δικαιούχος αυτής της Πατρίδας είναι ο Λαός στο σύνολό του. Ως εκ τούτου, αυτός που έχει το αίτημα για δημοκρατία δικαιοσύνη και ευημερία, είναι και ο κατά φύση και κατ εξοχήν υπεύθυνος για την οργάνωση δράσεων που θα κάνουν αυτά τα αιτήματα πραγματικότητα.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να αναφέρουμε εδώ, ότι άσχετα με το τι προσπαθούν να μας πείσουν διάφορες ομάδες που συμπορεύονται με το σημερινό καθεστώς νομιμοποιώντας το, η αλήθεια είναι ότι καμιά απολύτως ομάδα ή μεμονωμένα άτομα, δεν έχει την ηθική νομιμοποίηση να το παρέχει τα απαιτούμενα, από μόνη της, στο όνομα του Λαού. Ακόμα και εάν αυτά φαινομενικά συμπίπτουν με αυτά που απαιτεί ο Λαός, και ασχέτως της όποιας ιδεολογίας τους, και άσχετα αν προσφέρονται να το καταφέρουν με όπλα είτε με άλλες μεθόδους. 


Η μόνη οργάνωση που μπορεί να έχει τελική αποδοχή από τον Λαό και δεν θα οδηγήσει σε περαιτέρω προβλήματα, είναι αυτή που θα αναλάβει ο ίδιος ο Λαός από την βάση του, με ή χωρίς την βοήθεια των ήδη οργανωμένων ομάδων. Όποια ομάδα, κόμμα ή οργάνωση που φέρεται να θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες της στον Λαό αυτήν την τραγική χρονική στιγμή, οφείλει να υποταχθεί στις συνολική θέληση του Λαού που υποφέρει και θέλει ριζική αλλαγή στα πράγματα.

Η αρχή αυτή υποδεικνύει και ένα άλλο σημαντικό στοιχείο. Οι Δημοκρατικές διαδικασίες και η έκφραση του θελήματος του Λαού δεν αποτελούν στιγμιαίο γεγονός. Η θεμελιώδης αρχή που αναφέρουμε εδώ, εμμέσως πλην σαφώς, εννοείται ότι εφαρμόζεται σε συνεχή χρόνο. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος με τον οποίον μπορούν να ανακαλούνται ή να διορθώνονται πιθανές αστοχίες στο μέλλον.




Γιατί η οργάνωση ΔΕΝ πρέπει να αρχίσει από "τα πάνω"; (και γιατί πρέπει να είναι από "τα κάτω")


Οι λόγοι για αυτό είναι πολλοί. Ας δούμε τους πιο σημαντικούς:

1) Η οργάνωση "από τα πάνω", καταργεί εν δυνάμει τουλάχιστον, την Δημοκρατία.

Όταν ένα κάλεσμα και σχέδιο για οργάνωση επιβάλλεται από μία κορυφή, είτε αυτή είναι ένα πρόσωπο, ή ομάδα, τότε εκ των πραγμάτων, οι αποφάσεις για τα γενικότερα και τα επί μέρους θέματα και πρακτικές, πηγάζουν από αυτήν την κορυφή. Η γνώμη του απλού συμμετέχοντα, και ειδικότερα σε εποχές κρίσης όπου ο σκοπός μιας οποιασδήποτε οργάνωσης γίνεται επιτακτικός, τείνει εκ φύσεως να αγνοείται μπροστά στις επείγουσες καταστάσεις. Είναι λογικό λοιπόν, να υποθέσει κανείς, ότι οι Δημοκρατικές διαδικασίες θα καταλυθούν, έστω και παροδικά, όταν η οργάνωση πηγάζει από μία κορυφή προς τα κάτω. 


Πρέπει ανά πάσα στιγμή να καταλάβουμε ότι οι αξίες ενός αναγεννημένου Κράτους, δεν είναι πράγματα που μπορεί κανείς να παραβλέπει, να καταλύει ή να παρακάμπτει επειδή υπάρχουν ιδιαίτερες περιστάσεις. Η πρακτική αυτή ιστορικά, αποτελεί πολλές φορές το βασικό επιχείρημα για την εγκατάσταση ενός δικτατορικού καθεστώτος και την κατάλυση των βασικών δικαιωμάτων του ανθρώπου. Είναι λοιπόν υποχρέωσή μας, να προστατεύουμε το δίκαιο και τις αξίες ακόμα και σε περιστάσεις απόλυτου χάους. Θα θυμίσω εδώ, ότι και το τωρινό καθεστώς στην Πατρίδα μας, χρησιμοποίησε το ίδιο ακριβώς επιχείρημα (το επιχείρημα της εξαιρετικά ιδιαίτερης κατάστασης) για να εγκαταστήσει την δικτατορία των Τραπεζών και τοκογλύφων, παρακάμπτοντας ολοκληρωτικά την θέληση του Λαού.

2) Η οργάνωση "από τα πάνω", θα πρέπει να βασιστεί σε σάπιους θεσμούς.

Πολλοί περιμένουν από κάποιο κόμμα του λεγόμενου "Συνταγματικού Τόξου", δηλαδή οποιουδήποτε κόμματος που σήμερα νομιμοποιεί το σαπιο πολίτευμα, το κοινοβούλιο που βεβηλώνει κάθε έννοια Δημοκρατίας και εξουσίας του Λαού να "κηρύξει" την αρχή της επανάστασης ή να κάνει κάτι ώστε να λυθεί το πρόβλημα μας. Άσχετα με το ότι είναι προφανές πλέον ότι κανένα τους δεν θα κάνει απολύτως τίποτα, ας δεχθούμε ως υπόθεση εργασίας ότι κάποιο από αυτά, κάνει την κίνηση αυτή. Αυτό που θα προτείνει, θα το κάνει μέσα στο υπάρχον πλαίσιο του πολιτεύματος και τα παρελκόμενα του, τους νόμους και την θέση μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 


Εφ όσον όμως, το πρόβλημά μας πηγάζει από όλα αυτά, πως είναι δυνατόν να λυθεί το πρόβλημα όταν καλούμαστε να το κάνουμε χρησιμοποιώντας τα ίδια στοιχεία που μας έφεραν ως εδώ; Δεν γίνεται, και δεν είναι λογική αντιμετώπιση, ακόμα και αν μας φοβίζει το γεγονός ότι πρέπει να διαχωριστούμε πλήρως από τους θεσμούς που έστω στοιχειωδώς στηρίζουν την καθημερινή μας ζωή. Πρέπει να έχουμε στην σκέψη μας ανά πάσα στιγμή, ότι πλέον δεν υπάρχει λύση μέσα στο υπάρχον καθεστώς και η μόνη μας διέξοδος είναι το χτίσιμο νέων θεσμών, όση εργασία και κόπο και να απαιτεί αυτό.

3) Η οργάνωση "από τα πάνω", δεν εγγυάται το κοινό συμφέρον του Λαού.

Όταν οι λύσεις έρχονται από "τα πάνω", είναι προφανές ότι οι λίγοι θα αποφασίζουν για τους πολλούς. Ένα φυσικό αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, είναι ότι εκτός από τα σημεία που αναφέρονται παραπάνω στο 1), δεν υπάρχει εγγύηση ότι η οργάνωση και ο σκοπός της, εγγυούνται όλα ή κάποια από τα κοινά συμφέροντα του Λαού. Και αυτό ισχύει, γιατί είτε ο πραγματικός σκοπός της οργάνωσης μπορεί να μην είναι καν γνωστός, ή γιατί πολύ απλά η κορυφή δεν έχει το απαιτούμενο ενδιαφέρον να κατακτήσει αυτά που πραγματικά θέλει η βάση. Ακόμα και αν αρχικά ή παροδικά όλα τα συμφέροντα του Λαού υποστηρίζονται από την κορυφή, αυτό δεν σημαίνει ότι θα συνεχίζεται γιά πάντα αυτή η υποστήριξη, όσο η βάση δεν έχει κανέναν έλεγχο στην κορυφή.

4) Η οργάνωση "από τα πάνω", στηρίζεται σε ηγέτες.

Εδώ πρέπει να διαχωρίσουμε την θέση μας. Στις διάφορες δράσεις και υπό ομάδες της οργάνωσης από τα κάτω, πρέπει να υπάρχει συντονισμός, ενημέρωση, προγραμματισμός κλπ. Γι αυτό, θα χρειαστούν άτομα με σχετικές γνώσεις ή/και εμπειρία, για να αποτελέσουν τον "κόμβο" ή τον πυρήνα της συγκεκριμένης δράσεις, και να έχουν στα χέρια τους την διαχείριση αυτών των δράσεων. Αλλά στα πλαίσια μιας Δημοκρατικής διαδικασίας, όλα αυτά τα άτομα, είναι ανακλητά ανά πάσα στιγμή από την βάση, και κρίνονται σε συνεχή χρόνο για την αποτελεσματικότητά τους. Στην ουσία δηλαδή, αν και μπορεί να άρχονται περιστασιακά ή παροδικά σε κάποιες επί μέρους καταστάσεις ή δράσεις, δεν αποτελούν ηγέτες με την κλασική έννοια του όρου. Η δύναμη της εξουσίας και του λαμβάνειν αποφάσεων, παραμένει στην βάση.  Ο ηγέτης που "άρχεται" στον απελευθερωτικό αγώνα, με την έννοια που αναφέραμε παραπάνω, δεν εξουσιάζει την οργάνωση, αλλά οφείλει να ενδυναμώνει την δημοκρατική διαδικασία και να διαφυλάσσει ως κόρην οφθαλμού την εξουσία που βρίσκεται στα χέρια της βάσης.

Εφ όσον το ξεκαθαρίσαμε αυτό, ας έρθουμε στην κλασική έννοια του όρου "ηγέτης". Όταν ένας τέτοιος ηγέτης παίρνει τον έλεγχο του αγώνα και της οργάνωσης στα χέρια του, έχουμε όλα τα προβλήματα που αναφέρονται στο 1) παραπάνω. Αλλά επιπροσθέτως, έχουμε αμέσως εν δυνάμει, το πρόβλημα της συνέχισης του έργου του όταν αυτός αποχωρίσει με οποιονδήποτε τρόπο. Η υπερβολική εναπόθεση εξουσιών, και εμπιστοσύνης, ακόμα και εάν ο ηγέτης είναι καθ όλα σωστός, έχει ως φυσικό αποτέλεσμα την σταδιακή μείωση της αυτοεκτίμησης της βάσης και ως αποτέλεσμα του συντονισμού δράσεων από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Στο τέλος σε τέτοιες καταστάσεις, η αντικατάσταση του ηγέτη από άλλον που έχει τις ίδιες ικανότητες, καθίσταται αδύνατη, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα τον εκφυλισμό της οργάνωσης.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ως συμμετέχοντες στην οργάνωση από τα κάτω για την απελευθέρωση και αναγέννηση της Πατρίδας έχουμε υποχρέωση να υπερβούμε  τον εαυτό μας, και να αναπτύξουμε τις ικανότητές μας και να έχουμε τον έλεγχο των καταστάσεων που περνούν από τα χέρια μας, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, χωρίς να υπάρχει η ανάγκη για κάποιον "ηγέτη" στον οποίο θα βασιζόμαστε δια παντός. 

5) Η οργάνωση "από τα πάνω", δεν απαιτεί την υπευθυνότητα τους πολίτη.

Όταν κανείς αναθέτει την οργάνωσή του ολοκληρωτικά σε κάποιον άλλον, τότε παραδίδει και ένα μέρος της υπευθυνότητας του. Όσο πιο πολύ αναθέτει τα πράγματα σε άλλους, τόσο περισσότερη υπευθυνότητα χάνει. Όμως, ο δρόμος προς την αναγέννηση  της Πατρίδας, θα καταλύξει και περνά και θα περνά πάντα μέσα από την Δημοκρατία. Η Δημοκρατία απαιτεί ο πολίτης να είναι υπεύθυνος. Όταν λοιπόν αναθέτουμε την οργάνωσή μας σε άλλους, τότε στην ουσία έχουμε ήδη προετοιμάσει το έδαφος για μια ελλειπή Δημοκρατία στην καλύτερη των περιπτώσεων, και την ολοκληρωτική της απουσία στην χειρότερη. 


Εαν θέλουμε πραγματικά Δημοκρατία, τότε επιβάλλεται να την θέλουμε και σήμερα. Και αν την θέλουμε σήμερα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε υπεύθυνοι σήμερα. Η εγκατάλειψη της υπευθυνότητας, μέσω της ανάθεσης των ευθυνών μας σε εξουσίες που έρχονται από "τα πάνω",  αποτελεί την εγκατάλειψη της Δημοκρατίας τώρα, όσο και μετά. Η μόνη λύση στην διατήρηση της βάσης της Δημοκρατίας, που είναι η υπευθυνότητα, είναι η ανάληψη των ευθυνών μας τώρα, και ως εκ τούτου, η οργάνωση από τα κάτω, δηλαδή την βάση, που είναι ο Λαός.




Γιατί να οργανωθώ, δεν υπάρχει άλλος πιο εύκολος τρόπος;


Ας το δούμε αντίστροφα. Για να επιβιώσουμε, θα χρειαστεί να οργανωθούμε στην γειτονιά. Για να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα, θα πρέπει να οργανωθούμε με τους διπλανούς μας. Για να αντισταθούμε, θα χρειαστεί να είμαστε οργανωμένοι. Για να εγκαταστήσουμε Δημοκρατία και πάλι, θα πρέπει να είμαστε οργανωμένοι. Ως εκ τούτου, αν δεν οργανωθούμε τουλάχιστον στους τομείς αυτούς, τότε πολύ απλά, δεν θα υπάρξει επαρκής δυνατότητα επιβίωσης, προετοιμασίας και αντίστασης.

Η απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει άλλος τρόπος, είναι δηλαδή προφανής: ΌΧΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ, γιατί:
Οποιοσδήποτε άλλος τρόπος, ο όποιος πιθανός τρόπος που δεν συμπεριλαμβάνει μαζική οργάνωση από τα κάτω, βοηθά το καθεστώς να συνεχίζει την αποτέφρωση.




Αν δεν οργανωθώ εγώ, τότε "ποιος" θα "οργανωθεί";


Ένα πρόσθετο πρόβλημα που γεννάται από την έλλειψη οργάνωσης του Λαού, αλλά εξίσου σημαντικό, είναι και το εξής: Εάν δεν οργανωθούμε εμείς, οι Ελεύθεροι και Δημοκρατικοί πατριώτες πολίτες, τότε αφήνουμε τον χώρο ανοιχτό, για να οργανωθούν άλλες, μικρότερες ομάδες. Αυτές οι ομάδες είτε είναι "αναρχικές" ή "ακροαριστερές" είτε "ακροδεξιές", ΔΕΝ τιμούν τα ιδεώδη της Δημοκρατίας, ούτε και τον Λαό που υποφέρει. Τα μοναδικό ενδιαφέρον τους είναι να ανατρέψουν το καθεστώς, όχι βέβαια για το καλό της κοινωνίας και τα κοινά συμφέροντά του, αλλά για να εγκαταστήσουν την δική τους μινιμαλιστική "ουτοπία", που ως γνωστόν οδηγεί πάντα στον όλεθρο.

Μια άλλη ομάδα που επίσης μπορεί να δράσει "εκ μέρους" του Λαού, χωρίς τον Λαό, είναι τα διάφορα διεθνή συμφέροντα, τα οποία δεν έχουν σήμερα τα ηνία της χώρας μας. Αυτά μπορεί να είναι είτε άλλες χώρες και κράτη, είτε διεθνή συμφέροντα και εχθροί. Όσο η διάλυση της Ελλάδας συνεχίζεται, τόσο περισσότεροι "τρίτοι" περιμένουν την ευκαιρία να βάλουν χέρι στην διακυβέρνηση της χώρας μας.

Η μη οργάνωση δίνει το "εκ των πραγμάτων" - de facto δικαίωμα και ευκαιρία στις όποιες μικρές μειοψηφίες ή διεθνή συμφέροντα να "βγάλουν το φίδι από την τρύπα", με τις δικές τους μεθόδους και τους δικούς τους σκοπούς.  Και αυτό είναι το ίδιο σαν να παραδίδουμε τα όπλα από τον έναν επικυρίαρχο σε άλλον, παρακάμπτοντας τις Δημοκρατικές αξίες και την εξουσία της πλειοψηφίας του Λαού.

Πρέπει να ξέρουμε πάντα ότι ο μόνος αγώνας που έχει ηθική και άλλη νομιμοποίηση, είναι αυτός που θα διεξαχθεί από την πλειοψηφία του Λαού και με Δημοκρατικές διαδικασίες. Και εάν δεν κάνουμε εμείς το χρέος μας να προχωρήσουμε τα πράγματα προς αυτήν την κατεύθυνση, τότε το αποτέλεσμα θα είναι είτε η ολοκληρωτική μας καταστροφή, ή η επιβολή της εξουσίας από τρίτους, που περιμένουν στην σειρά για να γίνουν δυνάστες μας.




Ενημερώνομαι καθημερινά, και προσπαθώ να ενημερώσω και άλλους σε διάφορες συλλογικότητες. Φτάνει αυτό;


Αν δεν κάνουμε κάτι για να οργανωθούμε, τότε, άσχετα με το πόσο ενημερωμένοι είμαστε, άσχετα με το πόσο θέλουμε την ανατροπή και άσχετα με το πόσο Πατριώτες θεωρούμε τον εαυτό μας, είμαστε μέρος του προβλήματος και τα πράγματα μόνο θα επιδεινώνονται.  Γι' αυτόν τον απλό λόγο, πρέπει να μετατρέψουμε τον εαυτό μας από μέρος του προβλήματος σε μέρος της λύσης. Δηλαδή πρέπει να οργανωθούμε τώρα αμέσως.

Η πικρή αλήθεια είναι, ότι η ενημέρωση από μόνη της, δεν θα μας απελευθερώσει, ούτε θα μας προστατεύσει από το εκτελεστικό απόσπασμα των επικυρίαρχων, μπροστά στο οποίο στεκόμαστε όλοι οι "Ευρωπαίοι" αλλά 
ειδικότερα και προφανέστατα πλέον, ολόκληρος ο Ελληνισμός στο σύνολό του. 

Διαβάζουμε άρθρα, ακούμε ομιλίες και συνεντεύξεις καθημερινά για την κρίση. Προσπαθούμε να ενημερωθούμε, να μάθουμε τις λεπτομέρειες. Πολλοί από εμάς διαβάζουν ή ξαναδιαβάζουν γνωστά κείμενα ή προσπαθούν να μάθουν περισσότερη Ιστορία για να καταλάβουν τι γίνεται σήμερα. Άλλοι, προσπαθούν εσπευσμένα να μάθουν οικονομικά, να εξοικειωθούν με μέχρι πρότινος άγνωστους όρους. Όλοι μας θέλουμε να έχουμε γνώση των λεπτομερειών της προδοσίας, τις αποφάσεις που μας έφεραν ως εδώ, τα ενδότερα των λιστών και των σκανδάλων.  Άλλοι πάλι, προετοιμάζονται με την συσσώρευση μικρής κλίμακας (ατομικώς ή οικογενειακώς) υλικών και υποδομών επιβίωσης. 


Καλά όλα αυτά. Αλλά κανένας μας δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί από το γεγονός, ότι καμιά από αυτές τις δράσεις δεν θα σώσουν την κοινωνία, αν δεν γίνουν μαζικά για την πλειοψηφία του Λαού. Στο κάτω κάτω, τι νόημα έχει να ζήσω εγώ και τα παιδιά μου, όταν η γειτονιά μου υποφέρει με τον χειρότερο βαθμό;

Μερικοί από εμάς, μεταξύ των οποίων και ο γράφων, προσπαθούμε να γράψουμε άρθρα και κείμενα με αφηνιασμένο θυμωμένο, κριτικό η και σατιρικό ακόμα λόγο γεμάτο με καλέσματα για αντίσταση κλπ.  Μερικές φορές, παρουσιάζονται ως "έξυπνα" ή είναι πράγματι γεμάτο χρήσιμες πληροφορίες.  Αυτά αν μη τι άλλο μας βοηθούν να εκτονώσουμε την οργή και την αηδία που νοιώθουμε αλλά και ενίοτε βοηθούν έστω και λίγο στην κατανόηση του προβλήματος. Όμως, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Όσα κείμενα, άρθρα και να γράψει ή/και να διαβάσει κανείς, όσα βίντεο, όσες εκπομπές και να παρακολουθήσει κανείς, δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να λύσουμε το τρομακτικό μας πρόβλημα, μόνο με αυτά.
Όλα τα παραπάνω λοιπόν, ακόμα και αν η ενημέρωση αυτή αποδειχθεί χρήσιμη, δεν έχουν καμία αξία αν δεν ρίξουμε το καθεστώς που αποτεφρώνει την Πατρίδα και το Έθνος μας. Για να το πούμε και λίγο πιο σκληρά, και αυτό ισχύει για τους περισσότερους από εμάς, τουλάχιστον πρόσκαιρα ως προειδοποίηση, η προσωπική μας ενημέρωση, ΔΕΝ είναι αγώνας.

Ο πραγματικός αγώνας και η πραγματική οργάνωση αρχίζει ακριβώς εκείνη την στιγμή, που θα κλείσουμε τις τηλεοράσεις και τους υπολογιστές (και ακόμα και τα βιβλία...) και θα βγούμε έξω στον πραγματικό κόσμο, και συνεργαστούμε με έστω και έναν ακόμα συνάνθρωπό μας για να οργανωθούμε και να δράσουμε μαζί, για τον κοινό σκοπό, που πλέον είναι μόνο ένας: Η απελευθέρωση της Πατρίδας.

Θα σταματήσουμε ποτέ να ενημερωνόμαστε; Προφανώς όχι. Το θέμα είναι να προχωρήσουμε στα επόμενα στάδια, τώρα που είναι πιο σημαντικό από ποτέ. Ο σκοπός λοιπόν, δεν είναι σε καμία περίπτωση να σταματήσει κανείς την προσωπική του εμπλοκή στην προσωπική μας και μόνο ενημέρωση. Αλλά είναι να μετατρέψουμε την ενέργεια και τις γνώσεις μας σε Οργάνωση. 


Έχει μείνει πλέον κανείς από εμάς στ' αλήθεια, που χρειάζεται περισσότερες πληροφορίες και ενημέρωση, για να καταλάβει τι έχει συτελεστεί και να κάνει το αυτονόητο; Προφανώς όχι. Ήρθε η ώρα να ρίξουμε το καθεστώς και να ξαναχτίσουμε την Πατρίδα μας.  Και τι θα ρίξει το καθεστώς; Πολλοί θα απαντήσουν, η Γενική Πολιτική Απεργία. Σωστά. Αλλά τι βρίσκεται πίσω από αυτήν; Η απάντηση όπως είπαμε ήδη πολλές φορές μπορεί να συμπιεστεί με μία λέξη και μόνο: ΟΡΓΑΝΩΣΗ!

Δείχνουμε ενδιαφέρον λοιπόν, μέσω της ενημέρωσής μας, αλλά και την ενημέρωση από μέρους μας, τρίτων. Όμως, όπως αναφέρεται και παραπάνω, η πικρή αλήθεια είναι ότι αν δεν οργανωθούμε, καμιά εμμονή στην ενημέρωση δεν θα μας λύσει το πρόβλημα. Δυστυχώς η ενημέρωση δεν οδηγεί αυτομάτως στην οργάνωση. Ναι μεν μπορεί να βοηθήσει σημαντικά, εφ' όσον αρχίσουμε την οργάνωση, αλλά δεν αποτελεί η ίδια η ενημέρωση οργάνωση. Το να μην οργανωνόμαστε εμείς, είναι και αυτό δυστυχώς μια έκφραση αδιαφορίας. Αν εμείς δεν οργανωθούμε, αν εμείς διστάζουμε ή περιμένουμε για να το κάνουμε, δυστυχώς είναι σαν να πέφτουμε και εμείς στο ίδιο κακό. Η αδιαφορία μας στο θέμα της οργάνωσης, που είναι και η έμπρακτη αντίσταση, μας κάνει δυστυχώς συμμάχους, έστω έμμεσα, με τους ίδιους τους καταστροφείς μας. 



Με ποιους συμπολίτες μου πρέπει να Οργανωθώ;

Όσον αφορά τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που θα συνεργαστούμε μαζί τους, οι αξίες μας και η κοινή λογική θα βοηθήσει στην κρίση μας. Είναι επιτακτικό ο κάθε συνεργαζόμενος να έχει έστω και βασική (αλλά καθαρή) γνώση και πίστη στις διαχρονικές αξίες όπως είναι η Δημοκρατία και η υπεράσπιση της Πατρίδα μας. Είναι επιτακτικό ο μέλλων συναγωνιστής μας, που το πιθανότερο δεν έχει ποτέ του ασχοληθεί με οργάνωση πολιτών, να νοιώσει ότι έρχεται ως ισότιμο μέλος στην προσπάθεια οργάνωσης και να καταλάβει ότι η όλη προσπάθεια γίνεται ανιδιοτελώς, και μόνο για το καλό της Πατρίδας και την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων που έρχονται. Στην οργάνωση που αναφερόμαστε, δεν υπάρχει χώρος για ελιτισμούς και πρακτικές που διχάζουν χωρίς απολύτως σοβαρότατο λόγο που έχει να κάνει με προδοσίες και δωσιλογισμούς. 

Θα υπάρξουν βεβαίως και συμπολίτες μας, οι οποίοι έχουν οργανωθεί πολιτικά στο παρελθόν ή έχουν πάγιες ιδεολογικές θέσεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο στόχος πρέπει να είναι ο από κοινού ορισμός των κοινών στόχων όλων των πολιτών που δέχονται την επίθεση των επικυρίαρχων, και η ξεκάθαρη και έμπρακτη απόδειξη, ότι ο αγώνας δεν είναι ιδεολογικός με την κλασική έννοια, αλλά αγώνας για επιβίωση και την εγκατάσταση κοινών αποδεκτών αξιών και δικαιωμάτων. Δεχόμαστε σχεδόν οποιονδήποτε, μέσα σε αυτό το πνεύμα αμοιβαίου σεβασμού και πάντα μέσα στην κοινη κατανόηση ότι ο Λαός ενωμένος κάτω από το Εθνικό συμφέρον πλεόν, πρέπει να οργανωθεί και να αντισταθεί σύσσωμος.

Εφ όσον έχουμε κάνει πραγματικότητα με πράξεις και με λόγια αυτόν τον αμοιβαίο σεβασμό, η συνεργασία είναι δυνατή με το μεγαλύτερο μέρος του Λαού. Εξ άλλου, να μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο επιχείρημα για τις θέσεις μας, είναι το πως δρούμε γενικά ως άτομα, σε περιόδους κρίσεων. Αν εμείς κάνουμε το χρέος μας και δείξουμε πραγματική και υγιή αγάπη προς τη Πατρίδα και τον Λαό της και αναδείξουμε πρακτικά την Δημοκρατία μεταξύ μας, τότε ο οποιοσδήποτε συνεργαζόμενος συμπολίτης μας θα δείξει και αυτός τον ανάλογο σεβασμό και θα συνεργαστεί για το κοινό καλό.


Σε ποιους τόπους/χώρους πρέπει να Οργανωθώ;


Δεδομένου ότι η κατοχική κυβέρνηση, λόγω του ανεξέλεγκτου δωσιλογισμού της, έχει ήδη ξεκινήσει την ολοκληρωτική καταστροφή της Πατρίδας μας αλλά και άλλων κρατών της Ευρώπης, αυτό που πρέπει να περιμένουμε είναι η περαιτέρω καταστροφή των κοινωνικών δομών και γενικότερα της παροχής οποιουδήποτε αγαθού, υλικού ή άυλου, προς τον Λαό. Η κατάσταση στο προσεχές μέλλον θα επιδεινωθεί σε όλους τους τομείς από μέτρια μέχρι και πολύ άσχημα. Βασικά πράγματα που σήμερα τα θεωρούμε δεδομένα, όπως είναι η μετακίνηση, τα φάρμακα, η αγορά τροφίμων κλπ, είναι δυνατόν και πιθανότατα να έχουν έλλειψη, είτε λόγω απουσία οικονομικών πόρων, είτε γιατί πολύ απλά δεν θα είναι διαθέσιμα. 


Γι αυτόν τον λόγο, η Οργάνωσή μας, πρέπει να ξεκινήσει από τους ανθρώπους που είναι κοντά μας, με την κοινή γεωγραφική έννοια. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πρέπει ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ, να γνωριστούμε με τους ανθρώπους που ζουν κοντά μας, στην γειτονιά, και σε απόσταση τέτοια που η συλλογική εργασία και οργάνωση να είναι δυνατή ανά πάσα στιγμή. Αποστάσεις που απαιτούν μέσα μεταφοράς, μπορεί στο προσεχές μέλλον, να αποδειχθούν απαγορευτικές για οποιαδήποτε συνεχή μετακίνηση.

Η οργάνωση από τα κάτω αποτελεί πολυδιάστατη δράση, και ως εκ τούτου η εφαρμογή της από την αρχή μέχρι το τέλος, πρέπει να γίνεται παράλληλα σε πολλούς χώρους, τόπους και τομείς. Με βάση τις σημαντικές αλλαγές προς το χειρότερο που θα υποστεί η κοινωνία προσεχώς, οι χώροι που θα πρέπει να οργανωθούμε είναι τουλάχιστον οι εξής με σειρά προτεραιότητας:

  •   Οργάνωση στην γειτονιά
  •   Οργάνωση μέσω τοπικών  ομάδων και συλλογικότητων που υπάρχουν ήδη 
  •   Οργάνωση στον εργασιακό χώρο
  •   Οργάνωση μεταξύ των δικών μας ομάδων με αυτές που έχουν δημιουργηθεί ευρύτερα σε διπλανούς μας τόπους, για την ανάπτυξη επικοινωνίας και ευρύτερης συνεργασίας με το υπόλοιπο μέρος της κοινωνίας  




Ποιους τομείς έχει η Οργάνωση από τα κάτω;


Είναι προφανές ότι η οργάνωση για την απελευθέρωση της Πατρίδας έχει πολλές πτυχές, όλες αναγκαίες, και όλες σημαντικές. Οι περισσότερες από τις βασικές πτυχές αυτές γίνονται προφανείς όταν κανείς καθίσει και συλλογιστεί, τι θα χρειαστεί να γίνει για να καταφέρουμε ως Λαός να πετύχουμε τους δύο στόχους μας, που είναι το άμεσο σταμάτημα του πολέμου που δεχόμαστε και στην συνέχεια η αναγέννηση του Κράτους.  Με βάση αυτόν τον συλλογισμό, που λίγο πολύ θα συμπίπτει με τον δικό σας, ακολουθούν μερικές και μόνο πτυχές:
 
- Υιοθέτηση μιας ψυχολογίας γενικότερης ετοιμότητας

Πριν οργανωθεί οτιδήποτε, πρέπει να καταλάβουμε ότι το καθεστώς είναι ικανό να κάνει πλέον ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ για να βλάψει τον Λαό και να υπερασπίσει τον εαυτό του. Πρέπει λοιπόν, σε ότι οργανώνουμε να συμπεριλαμβάνουμε αυτήν την ετοιμότητα με κάποιον τρόπο και να σχεδιάζουμε πάντα έχοντας στο μυαλό ότι το καθεστώς μπορεί με διάφορους τρόπους να προσπαθήσει να μας πλήξει. Σε όλα τα θέματα που αναφέρονται παρακάτω, πρέπει να ξέρουμε ότι το αίσθημα της ετοιμότητας αυτής που αναφέραμε, βρίσκεται και πρέπει να βρίσκεται συνεχώς και αδιάλειπτα παρόν ως σχεδιασμός πρακτικών και σχεδίων που έχουν την δυνατότητα να εκτελεστούν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες το καθεστώς πιθανόν να εφαρμόσει ενάντιά μας. Εναλλακτικές λύσεις και σχέδια που δεν εξαρτώνται από αγαθά ή και υποδομές που ελέγχει πλήρως το κατοχικό κράτος, πρέπει πάντα να προστίθενται σε οποιονδήποτε σχεδιασμό.

- Οργάνωση επικοινωνίας

Η επικοινωνία μεταξύ μας, είναι κάτι που πρέπει να διασφαλίσουμε πάση θυσία, γιατί αποτελεί το μέσο με το οποιο θα οργανωθεί η οποιαδήποτε άλλη δράση ή περαιτέρω οργάνωση. Στην οργάνωση της επικοινωνίας, πρέπει να διαθέσουμε διάφορα μέσα και να μην στηριζόμαστε μόνο στις υποδομές του τωρινού καθεστώτος. Ο Σχεδιασμός ενός πλάνου πάγιας επικοινωνίας με όλα τα μέλη που συνεργάζονται είναι απολύτως αναγκαίος. Πρέπει να υπάρχουν πολλαπλά μέσα που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν, από τα ηλεκτρονικά, μέχρι και απλή επικοινωνία μέσω διαβαθμισμένης μετακίνησης των μελών από σπίτι σε σπίτι. Το σχέδιο πάγιας επικοινωνίας θα έχει και τα επί μέρους σχέδια του, που να είναι εφαρμοσμένα για τον συγκεκριμένο σκοπό της συγκεκριμένης δράσης επικοινωνίας. Τέτοια είναι μεταξύ άλλων: Ειδικά σχέδια άμεσης κινητοποίησης, Σχέδια απλής ενημέρωσης για κάποιο γεγονός κλπ.

- Ενημέρωση των συνανθρώπων μας με οργανωμένο τρόπο

Η ενημέρωση, παρ όλο που κατά την οργάνωση δράσεων δεν αποτελεί πλέον αυτοσκοπό, αποτελεί πάγια δράση των υπεύθυνων πολιτών. Έτσι, είναι καλό να υπάρχει οργανωμένη δράση ενημέρωσης. Τα θέματα ενημέρωσης πρέπει να εστιάζουν πλέον σε τρόπους οργάνωσης αλλά ποτέ να μην παραλείπεται και η ευρύτερη ενημέρωση. Οργανωμένες ομιλίες, συζητήσεις και κοινές συναθροίσεις θα βοηθήσουν προς την κατεύθυνση αυτήν.

- Οργανωμένη Αλληλεγγύη

Ήδη υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που υποφέρουν λόγω της κρίσης. Είναι υποχρέωση μας, ως άνθρωποι που αγαπούν τον Λαό αυτής της Πατρίδας, να κάνουμε ότι περνά από τα χέρια μας να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπό μας που υποφέρει. Εδώ δεν μιλάμε για απλή ελεημοσύνη. Όπως ακριβώς καλούμαστε να ανορθώσουμε το Έθνος και την Πατρίδα για να μπορέσει να σταθεί στα δικά της πόδια, έτσι και με τους μεμονωμένους συμπολίτες μας, καλούμαστε να τους βοηθήσουμε επίσης να ΣΤΑΘΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ. Η ελεημοσύνη, ή γενικότερα η χρηματική βοήθεια ή μια παροδική βοήθεια σε θέματα π.χ. τροφίμων, είναι παρά μόνο το πρώτο βήμα σε μια ευρύτερη διαδικασία ουσιαστικής στήριξης και σωματικής ή/και ψυχολογικής ανάρρωσης από την εξαθλίωση μέχρι την κατάσταση του υγιή και υπεύθυνου πολίτη. 

- Οργάνωση για θέματα μετακίνησης

Η μετακίνηση με ιδιωτικά αλλά ακόμα και με δημόσια μλεσα μεταφοράς, είναι πιθανό να υποστούν δραματικές αλλαγές προς το χειρότερο. Ένας από τους τρόπους αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος όταν έεμφανιστεί, είναι να υπάρχει ένα πάγιο σχέδιο που να μπορεί να αντιμετωπίσει τις ανάγκες μετακίνησης, έστω και αυτών που θα είναι επείγουσες. Είναι δυνατόν όμως, μέσω της προσεγμένης οργάνωσης των διαθέσιμων δρομολογίων και οχημάτων, να μοιραστούν το κόστος της μετακίνησης περισσότεροι άνθρωποι και για περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει έκτακτη ανάγκη. Η κοινή λογική οργάνωση των διαθέσιμων μέσων μπορεί να παράξει ανάλογα με τις περιστάσεις κάποιο επίπεδο οργάνωσης που δεν θα αφήσει κανέναν συμπολίτη μας χωρίς την δυνατότητα μετακίνησης.

- Προστασία της περιουσίας μας με οργανωμένο τρόπο

Η ώρα των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων έρχεται. Το ρεύμα και το νερό κόβονται. Η εγκληματικότητα καλπάζει. Και η κρίση θα φέρει τα ίδια και περισσότερα. Είναι λοιπόν απολύτως αναγκαίο να υπάρξει κάποιο σχέδιο προστασίας των περιουσιών μας που είτε οι "έννομοι" είτε οι "άνομοι" κακούργοι θα προσπαθήσουν να μας πάρουν. Ομάδες και βάρδιες παρακολούθησης της γειτονιάς, ομάδες περιφρούρισης, σε συνδιασμό με ένα σχέδιο επικοινωνίας έκτακτης κινητοποίησης μπορούν να βάλουν φρένο ή να ματαιώσουν τα σχέδια όλων αυτών που θέλουν να μας πάρουν τα πάντα.

- Οργάνωση για ενημέρωση συμπολιτών μας που έχουν "σχήμα"

Οι ένστολοι και ιερωμένοι που υπηρετούν τα λειτουργήματα τους βρίσκονται και αυτοί στην ίδια κατάσταση με εμάς. Όμως, λόγω της θέσεώς τους στην κοινωνία, πρέπει τώρα, αλλά πολύ περισσότερο όταν και όπου υπάρξει ανάγκη, να είναι πάντα μπροστά και να υπερασπίζουν τον Λαό, με πράξεις που αναλογούν με το αξίωμά τους. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να ενημερωθούν ιδιαιτέρως, και όσο μπορούν, να βοηθήσουν στην οργάνωση σε όποιους τομείς έχουν γνώσεις ή/και δικαιοδοσία ή ακόμη και απλή ηθική υποχρέωση. Πρέπει λοιπόν, να υπάρχει ανοιχτή και συνεχής επικοινωνία με αυτούς, και να υπάρχουν συνεχή καλέσματα να ενωθούν με τον Λαό, να συμμετάσχουν στην οργάνωσή του και να σταθούν δίπλα του και μπροστά στον αγώνα του.

Μία συγκεκριμένη ομάδα τέτοιων ανθρώπων, είναι και οι δημόσιοι υπάλληλοι που σχετίζονται άμεσα με εργασίες του καθεστώτος που ξεκάθαρα πλέον δεν είναι για το καλό του Λαού. Παράδειγμα τέτοιων συνανθρώπων μας που χρειάζονται ιδιαίτερη ενημέρωση και προσπάθεια κινητοποίησης, είναι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι που δουλεύουν σε Εφορίες. Δείτε και το κείμενο της Γενικής Πολιτικής Απεργίας.

- Οργάνωση για υποστήριξη των εργασιακών μας δικαιωμάτων

Παρ όλο που η απαίτηση των εργασιακών ή των κλαδικών δικαιωμάτων μόνο, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση αυτοσκοπό, η πραγματικότητα είναι ότι πολλές φορές οι αλλαγές που επιβάλλονται αυταρχικότατα στους εργαζόμενους, είναι τόσο δραματικές, που οδηγούν πλέον με μία και μόνο κίνηση, από την όποια στοιχειώδη αυτάρκεια στον απόλυτη εξαθλίωση. Πρέπει λοιπόν, να υπάρχει σε συνδυασμό με ένα καθορισμένο σχέδιο επικοινωνίας, ένα σχέδιο υποστήριξης σε όποιες δράσεις προκύψουν τοπικά για τέτοια θέματα.

- Οργάνωση για θέματα υγείας

Είναι προφανές σε όλους πλέον ότι κάθε γειτονιά πρέπει να σχεδιάσει ένα οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης βασικών θεμάτων υγείας, όπως είναι οι πρώτες βοήθειες, βασικά φάρμακα όπως είναι τα παυσίπονα ή μια αρχική έστω διάγνωση και άλλα σχετικά. Αυτό το σχέδιο θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει την αποθήκευση των φαρμάκων ή/και υλικών που θα χρειαστούν για το επόμενο διάστημα, αλλά και την συνεργασία τοπικών ιατρών ή/και νοσοκόμων, για την άμεση βοήθειά τους σε περιστάσεις που θα είναι απολύτως αναγκαίο. Όλα αυτά βεβαίως στον βαθμό που ελευθέρα θέλουν και μπορούν να συμβάλουν τα εμπλεκόμενα άτομα. 

- Οργάνωση για Πολιτική Ανυπακοή και γενικότερη αντίσταση

Η οργάνωση πολιτικής ανυπακοής αποκορυφώνεται με την Γενική Πολιτική Απεργία. Όμως μπορεί να αποδειχθεί ότι μία γειτονιά ή κοινότητα μπορεί ή θα χρειαστεί να αντισταθεί και μεμονωμένα ως προετοιμασία για την γενική δράση, ή λόγω ιδιαιτέρων συνθηκών (π.χ. Σκουριές-Ιερισσός). Σε κάθε περίπτωση, ισχύουν οι πρακτικές και οι αρχές (Πολιτική δράση και όχι κλαδική) της Γενικής Πολιτικής Απεργίας, αλλά και οι ομαδικές αγωγές, διαδηλώσεις κλπ.

- Οργάνωση για Γενική Πολιτική Απεργία

Αποτελεί το αποκορύφωμα της Οργάνωσης του Λαού για το άμεσο απαιτούμενο.
Μελετήστε το σχετικό αναλυτικό κείμενο εδώ.

- Οργάνωση περισσότερων σχεδίων αντιμετώπισης κρίσεων

Ως τώρα αναφέραμε την οργάνωση για κρίσεις σε μεταφορές, μετακινήσεις, κατασχέσεις, ασφάλεια, αλληλεγγύης, υγεία κλπ. Θα πρέπει όμως, να εντοπίσετε ποιες άλλες κρίσεις μπορούν να εμφανιστούν και το πως θα τις αντιμετωπίσετε στην γειτονιά σας. Γιά κάθε μία που θα εντοπίσετε, θα πρέπει να σχεδιάσετε και ένα οργανωμένο πλάνο αντιμετώπισης.

- Οργάνωση σχεδίων εκκένωσης χώρων/πόλεων

Μπορεί να ακούγεται τρομακτικό, αλλά εδώ που φτάσαμε, δεν αποτελεί και τόσο τρελό συλλογισμό. Αφήστε το για το "τέλος", αλλά μην το αμελήσετε αν και εφ όσον σας γίνει φανερό ότι πρέπει να το οργανώσετε....



Τι να κάνω τώρα για να οργανωθώ;


Η εποχή δράσης στην απλής ενημέρωση των συνανθρώπων μας, φτάνει με ραγδαία ταχύτητα στο τέλος της. Η καταστροφική πορεία που έχει πάρει η χώρα έχει γίνει κατανοητή σε σχεδόν ολόκληρη την κοινωνία, η τουλάχιστον σίγουρα στο μεγαλύτερο μέρος αυτής που μπορεί και θέλει να οργανωθεί.

Γι αυτόν τον λόγο, η ενημέρωση που κάνουμε στους συμπολίτες μας, πλέον πρέπει να λάβει πολύ μικρότερες διαστάσεις, περίπου το 20% της συνολικής εργασίας μας. Η υπόλοιπη προσπάθειά μας, πρέπει να γίνεται σθεναρά και με απόλυτη αφοσίωση, στον χώρο της οργάνωσης καθ εαυτού. Καλούμε τους συμπολίτες μας, να συναντηθούν μαζί μας, όχι απλά για ενημέρωση, αλλά για ουσιαστικές πράξεις οργάνωσης.

Αρχίζουμε άμεσα δράσεις, ξεκινώντας από τα πιο εύκολα, όπως είναι η οργάνωση της μετακίνησής μας ή την βασική προετοιμασία για περίοδο κρίσης, χτίζοντας έτσι μια δυνατή σχέση με τους συνανθρώπους μας, βασισμένη αυτήν την φορά, όχι απλά σε λόγια, αλλά σε κοινή δράση. Δεν υπάρχει πιο δυνατός σύνδεσμος μεταξύ ανθρώπων, από αυτές που γεννιούνται μέσα από την κοινή δράση για το κοινό καλό.
Έτσι λοιπόν, πρέπει να "βγούμε και πάλι στον δρόμο", αλλά αυτήν την φορά γιά να κτυπήσουμε τις πόρτες των γειτόνων μας, να πάμε στα γραφεία και τους άλλους χώρους εργασίας και να καλέσουμε όχι απλά για ενημέρωση, αλλά για δράσεις οργάνωσης ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.

Πρέπει να είμαστε συνεπείς σε αυτά, και να αναπτύξουμε ατσάλινα νεύρα, επιμονή και υπομονή, για να ενώσουμε όσους πιο πολλούς συνανθρώπους μας στην κοινή οργάνωση κάτω από την ιερή ιδέα του Εθνικού συμφέροντος.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο αγώνας μας είναι πρωτίστως ενάντια στην δικιά μας τάση να μην κάνουμε αυτό που αναφέρεται παραπάνω. Ο αγώνας μας είναι δηλαδή ο αγώνας αυτού που πολεμάει για να υπερβεί τους όποιους φόβους και φοβίες, μπροστά στην απόλυτη ανάγκη να οργανωθούμε επιτέλους. Πρέπει να "πείσουμε" τον εαυτό μας, να αγαπήσει ΕΜΠΡΑΚΤΑ την Πατρίδα αυτήν και τον Λαό της, ώστε να επιστρέψουμε στην φυσική μας κατάσταση που είναι το έμπρακτο φιλότιμο, η φιλοξενία, η συνεργασία με όρους δικαιοσύνης, και η Δημοκρατία, και όλα τα άλλα πράγματα και αξίες που γεννήθηκαν εδώ και τώρα καλούμαστε να αναστήσουμε πλήρως, για το καλό όλων μας.  

Αλλά μην φοβάστε! Η αλλαγή που πολεμάμε να κάνουμε στον εαυτό μας, είναι και η μόνη αλλαγή που θα φέρει την πολυπόθητη αλλαγή. Η "θυσία" που θα κάνουμε για να αλλάξουμε τον εαυτό μας, θα έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα όχι μόνο σε εμάς, αλλά και όσους άλλους αγγίξουμε.



Ωραίες οι θεωρίες, αλλά τι μπορώ πραγματικά να κάνω τώρα για να οργανωθώ;


Για όσους θέλουν να δούν κάτι το πρακτικό που μπορούν να κάνουν τώρα, παραθέτουμε την εξής πρόταση:

Βήμα 1ο) Διαβάστε και κατανοήστε αυτό το κείμενο αλλά και αυτό της Γενικής Πολιτικής Απεργίας εδώ
Βήμα 2ο) Βγείτε έξω, ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ, και χτυπήστε ΟΛΕΣ τις πόρτες των γειτόνων σας μία μία.
Βήμα 3ο) Δώστε το πολύ 20% του χρόνου σας για να εξηγήσετε την σημερινή κατάσταση.
Βήμα 4ο) Δώστε τον υπόλοιπο χρόνο σας για να καλέστε σε Οργάνωση, για μερικά τουλάχιστον από τα θέματα που αναφέρονται στο κείμενο αυτό.
Βήμα 5ο) Κανονίστε ώρα και μέρα συνάντησης, με μοναδική στόχο την οργάνωση έστω και μίας μόνο Οργανωμένης δράσης. Αρχίστε από αυτά που θα αντιληφθείτε ότι είναι το πιο εύκολο.
Βήμα 6ο) Συνεχίστε να κτίζετε την σχέση σας, με προγραμματισμένες συναντήσεις, βάζοντας ΠΑΝΤΑ το βάρος σε ΕΜΠΡΑΚΤΗ εφαρμογή των σχεδίων οργάνωσης που έχετε ορίσει. Η ενημέρωση πρέπει να έρχεται πλέον σε δεύτερο βαθμό.
Βήμα 7ο) Οργανώστε και κοινωνικές δράσεις, όπως κοινές εορτασμούς στην γειτονιά, όπου όλοι θα είναι ευπρόσδεκτοι. Κάντε ότι περνά από το μυαλό σας για να ξαναχτίσετε μια υγιή γειτονιά.
Βήμα 8ο) Πρέπει κάποια στιγμή να κάνετε γνωστό ότι η μόνη διέξοδος ακόμα αυτήν την στιγμή, είναι η Γενική Πολιτική Απεργία. Αυτό πρέπει να είναι το αποκορύφωμα της οργάνωσης του Λαού. 

Και μην ξεχνάτε: Από εδώ και στο εξής, ΠΟΤΕ μην κάνετε δράσεις μόνοι σας. Αναζητήστε συνεργάτες παντού, μοιράστε τις δουλειές, και χτίζετε σε συνεχή χρόνο και έμπρακτα μια τόσο καλή σχέση που να μην είναι δυνατόν να καταλυθεί ποτέ.

Αλλάξτε την πρόταση που αναφέρεται παραπάνω αν θέλετε, φέρτε την στα μέτρα σας, αλλά ΚΑΝΤΕ ΤΟ! Η Πατρίδα μας, περιμένει από εμάς να κάνουμε τώρα το χρέος μας.



Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;


  • Βγείτε έξω στην γειτονιά σας, χτυπήστε πόρτες, και ζητήστε τους να οργανωθείτε. 
  • Εξηγήστε τους το πόσο επείγον και επιτακτικό είναι. 
  • Δώστε τους αυτό το κείμενο, ή πείτε τους δικά σας πράγματα παρόμοια.  
  • Ακολουθήστε τα διάφορα παραδείγματα και ιδέες που αναφέρονται σε αυτό το κείμενο ή/και άλλες πηγές. 
  • Αρχίστε έστω λίγοι, ΑΡΧΙΣΤΕ ΤΩΡΑ έστω από κάτι εύκολο. 
  • Προσπαθήστε να κάνετε δράσεις ΜΑΖΙ με συμπολίτες σας. 
  • Μην μένετε στις ιδεολογίες, εδώ η Πατρίδα χάνεται, δεν υπάρχει πλέον η πολυτέλεια να διαφωνούμε για τα δευτερεύοντα. 
  • Βγείτε έξω, πάρτε τηλέφωνα, κάντε ότι μπορείτε για να μαζευτείτε και να αρχίστε ΑΜΕΣΩΣ κάποια έστω απλή Δράση. 
  • Γνωριστείτε, και συνεχίστε από εκεί, μεγαλώνοντας τις δράσεις, διευρύνοντας τους τομείς ασχολίας. 



Είμαι Συνταξιούχος, τι να κάνω για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"


Είμαι Άνεργος, τι να κάνω τώρα για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"


Είμαι Δημόσιος Υπάλληλος, τι να κάνω τώρα για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"
... Και κάντε παρόμοια πράγματα στον χώρο εργασίας.


Είμαι Ιδιωτικός Υπάλληλος, τι να κάνω τώρα για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"
... Και κάντε παρόμοια πράγματα στον χώρο εργασίας.


Είμαι Ελεύθερος Επαγγελματίας, τι να κάνω για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"
... Και ότι άλλο μπορεί να σκεφθεί η αυξημένη δυνατότητα πρωτοβουλίας σας!

Είμαι επιχειρηματίας, τι να κάνω για να οργανωθώ;


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"


Δείτε την ερώτηση: "Τι να κάνω τώρα αμέσως;;;"
... Και ότι άλλο μπορεί να σκεφθεί η αυξημένη δυνατότητα οργάνωσης και πρωτοβουλίας σας!


Γιατί χρειάζεται ένα τόσο μεγάλο κείμενο, για κάτι το προφανές;


Το θέμα της Οργάνωσης από τα κάτω είναι μεγάλο και οι τομείς πολλοί και διάφοροι.
Ο στόχος είναι ακόμα μεγαλύτερος και δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από την ανόρθωση της Πατρίδας.
Όσο για το αν είναι προφανές, οι καθημερινές συναναστροφές δείχνουν ότι η οργάνωση αόριστα και γενικά είναι πράγματι προφανές πράγμα.
Αλλά η οργάνωση από τα κάτω, με συγκεκριμένο σχέδιο και τρόπο και με συγκεκριμένο Εθνικό, απελευθερωτικό και Δημοκρατικό χαρακτήρα, ΔΕΝ είναι ακόμα.
Η ενημέρωση απλά των γεγονότων και των απίστευτων σκανδάλων και προδοσιών που γίνονται καθημερινά έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της και δεν θα αποδώσει πολύ περισσότερα πράγματα αν συνεχίσουμε με τον ίδιο ρυθμό. Τώρα είναι η ώρα της δράσης και η ενημέρωση δεν θα σταματήσει αλλά θα πάρει δευτερεύοντα ρόλο.
Ήρθε ο καιρός, να γράψουμε για τις συγκεκριμένες δράσεις που μπορεί να κάνει ο Λαός σήμερα και το πως θα οργανωθεί.
Ήρθε ο καιρός ο Λαός να οδηγήσει τον εαυτό του σύσσωμο στην εκτέλεση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας που θα αποτελέσει το τέλος των δωσιλόγων και την απαρχή της λύσης.
Αρχίστε την οργάνωση ΤΩΡΑ! Έστω και εάν είστε λίγοι! 
ΑΡΧΙΣΤΕ ΤΩΡΑ έστω από κάτι εύκολο!

Καλή Λευτεριά!!!

Σ. Κατσούλης